.COLEXIO FOGAR.

DÍA DA PAZ

2012-01-30T14:06:00.001+01:00

PD: Facer clic nas fotos para podelas ver en grande

Día da paz 2012 on Prezi

DÍA DA PAZ 2012

2012-01-24T13:53:00.001+01:00

NORABOA ÁS ALUMNAS E ALUMNOS, E POR SUPOSTO AO SEU TITOR JESÚS GARCÍA CARPINTERO, POLO MAGNÍFICO TRABALLO REALIZADO SOBRE O DÍA DA PAZ.

FESTIVAL 3º CICLO

2012-01-03T22:35:00.000+01:00

ESTUPENDO FESTIVAL O DO 3º CICLO, COMA TODOS, PERO NESTE HOUBO QUIZÁIS UNHA PARTICIPACIÓN IMPRESIONANTE POR PARTE DE TODO O ALUMNADO.

NORABOA TAMÉN ÁS MESTRAS E MESTRES QUE FIXERON POSIBLE QUE TODO ESTE TRABALLO FOSE TAN DESFRUTADO POLAS NENAS E NENOS.

FESTIVAL EDUCACIÓN INFANTIL

2012-01-03T21:19:00.000+01:00

Desculpade polas poucas fotos que imos colgar, pero atá a volta de Nadal non poderemos ampliar o álbum porque as restantes imaxes están noutras cámaras.

FESTIVAL 1º CICLO

2012-01-03T20:59:00.001+01:00

FESTIVAL 2º CICLO

2011-12-30T23:42:00.001+01:00

Posta en escena e adaptación da obra " The enormous carrot".
Moitísimas grazas ás alumnas e alumnos de 3ºE, polo seu traballo ao longo de tantos recreos, elaboración do decorado... e por suposto a Carmen Mª e Carmiña, sin as cales todo este traballo non sería posible.

BO NADAL A TODOS!!

FESTIVAL 2º CICLO

2011-12-30T23:11:00.000+01:00

Aquí vos deixamos cunha panxoliña, tan típica destas datas, pero esta cantárona as nenas e nenos en inglés, que ten moito mérito.

FESTIVAL 2º CICLO

2011-12-30T22:58:00.003+01:00

OBRA DAS ALUMNAS E ALUMNOS DE 3ºB.
NORABOA A TODOS ELES E Á SÚA MESTRA CARMEN!!!

2011-12-24T15:15:00.001+01:00

FELICITACIÓN DE NADAL

MOV02987 BAILE 6ºB.MPG

2011-12-23T00:02:00.000+01:00

MVI 0883 I WISH IT COULD BE CHRISTMAS EVERYDAY 3º E 4º

2011-12-22T22:26:00.000+01:00

MOV02986 ALL I WANT FOR CHRISTMAS IS YOU 6º C

2011-12-22T17:10:00.000+01:00

MOV02970 5º C

2011-12-22T16:01:00.001+01:00
Qué orixinal, non credes? Pero que ben cantan estes rapaces e rapazas!

MOV02969 Titanic 6º B.MPG

2011-12-22T16:00:00.000+01:00

MOV02971 We are the world 5º.MPG

2011-12-22T13:18:00.000+01:00

Fotillos dos gañadores do concurso de postais e contos de Nadal. Fotillos do festival

2011-12-22T12:56:00.000+01:00

Pancarta do festival de 5º

2011-12-22T10:34:00.000+01:00

Ésta é a pancarta dos alumnos e alumnas de 5º.Bo traballo!!!!!

INFORMACIÓN

2011-12-21T21:36:00.001+01:00

Ante as numerosas consultas que recibimos pola imposibilidade de moitos de vós de poder enviarnos comentarios, decidimos cambiar a configuración dos mesmos e xa non fai falta ter unha conta de google mail para poder acceder aos mesmos. Podedes entrar como anónimo.
Polo tanto, xa podedes participar coas vosas opinións. Non vos preocupedes se o comentario non aparece de xeito inmediato, porque antes de saír publicado deberá pasar unha moderación polo Administrador do blogue, pero comprométome a revisar diariamente o meu correo. Aínda así, ademais de expresar a vosa opinión, debedes seguir todos os pasos, verificación de palabras, que aparece debaixo e finalmente darlle a Publicar.
Moitísimas grazas polo voso interés.

Faltaban as fotillos,pois aquí están!

2011-12-20T22:07:00.000+01:00

2011-12-20T21:15:00.000+01:00

Qué nerviosssss!

Aquí temos a algúns rapaces de 6ºD na exposición de London!

2011-12-16T19:57:00.000+01:00

Pero que ben o pasan!!!

Nesta ocasión os alumnos de 6º teñen banda sonora na presentación do traballo,qué profesional!

2011-12-07T21:29:00.001+01:00

Mirade que ben presentan os seus traballos de inglés os alumno/as de 6º

2011-12-07T21:22:00.001+01:00

CABAZAS 2011

2011-11-30T11:26:00.001+01:00

Canta imaxinación hai no Fogar...!

QUE MEDO...!!

2011-11-30T10:19:00.001+01:00

SAMAÍN 2011

TIRO CON ARCO

2011-11-29T21:37:00.001+01:00

As alumnas e alumnos de 3º ciclo desfrutaron moitísmo coa actividade de TIRO CON ARCO, promovida pola ANPA.

MAGOSTO

2011-11-29T21:13:00.001+01:00

MAGOSTO 2011

1º Ciclo EP
Este ano polo Magosto preparamosunha canción con Pablo, mestre de Música. Cada grupo creou a súa parte, porque somos uns artistas! Gustounos moito,foi moi divertido cantala todos os nenos e nenas do 1º Ciclo.
Logo, por suposto, a comercastañas!!! Estaban boísimas; algúns compañeiros non eran capaces de pelalas,outros axudábamoslles.
Aquí vos abrimos una pequeniñafiestra para que miredes.

2011-11-29T10:10:00.001+01:00
A Violencia de Xénero

Os nenos e nenas de 5ºC fixeron este video para conmemorar o día da violencia de xénero.

O SAMAÍN

2011-11-17T18:39:00.001+01:00

COA CHEGADA DO SAMAÍN CHEGA UNHA ACTIVIDADE QUE NOS GUSTA MOOOOOOOOITO!!!

DECORAR... CABAZAS!!!

No 1º CICLO, que somos terroríficos, fixémolas moi boas... Botade unha ollada, a ver qué vos parece.

E ..., OS GAÑADORES SOOOOOON....

De 1ºC, LUCAS MOURELLE, cunha cabaza ourizante

De 2ºD, YAGO PUENTE, que fixo unha máxica cabaciña.

Aquívos deixamos un enlace para que bailedes e cantedes esta tenebrosacanción. Nós pasámolo moi ben cantándoa.

http://www.youtube.com/watch?v=Z2QAk4sGzuM

SUSA HERRERA ESTIVO AQUÍ!!!!!!!!!!

2011-11-17T18:28:00.001+01:00
SUSA HERRERAESTIVO AQUÍ!!!!!!!!!!
O venres 14 de Outubro, as nenas e nenos de E.I. e 1º Ciclo de Primaria,tivemos a gran sorte de que Susa Herrera nos cantara uns contos. Pero nonpensedes que chegou cantou e marchou, diso nada; ensinounos a cantalas e aíndamáis, a movernos a xogo coa música e os contos.

Pasámolo moi ben. Susa, volverás pronto? Hai tantos contos para contar…

XI CERTAME XOSÉ MANUEL EIRÍS

2011-10-24T20:50:00.001+02:00

Empezamos o curso moi activos... , participando e gañando, por suposto.
Onte, o grupo BULE BULE, formado por un grupiño de nenas e nenos de 5ºB, alentados polo seu titor Fernando Garea, foron quen de gañar o XI CERTAME de Teatro Lido Xosé Manuel Eirís, actividade xa clásica do FIOT. Xa ten moito mérito chegar a unha final onde participaron máis de trinta grupos e incluso algunha escola de teatro, canto máis acadar o primeiro premio.
A obra CANDO MARTIÑO TIVO GANAS DE MEXAR NA NOITE DE REIS, foi posta en escena por ese magnífico grupiño de actrices e actores, que arrincaron dun entregado público, gargalladas e complicidade. A nosa felicitación para PEDRO PEREIRA, JUAN GABRIEL BELLO, MARTÍN NOVO, ANDRÉS REY, MARÍA GÁLVEZ, MARTINA TORRES, LAURA CASAIS E IRIA BARREIRO. E por suposto tamén para Fernando, o seu titor.
Non sería xusto non felicitar tamén, anque non chegaran á final, aos outros alumnos e alumnas participantes, 5ºC, 6ºA, 6ºB e 6ºC. E, por suposto, as titoras que co seu traballo, nestes tempos tan difíciles, motivan e ilusionan ás nenas e nenos. Moitas grazas Carme Ventoso, Rosa Valiño, Charo Mato e Loli Cotelo.

http://www.lavozdegalicia.es/carballo/2011/10/24/0003_201110C24C2993.htm

FELICES VACACIÓNS

2011-07-01T21:33:00.003+02:00

O Señor Estudioso desexa ás nenas e nenos de 1ºD un bo verán e pídelle que lean moito, para que as letras que tanto lle custou debuxar non se esquezan.

ATA SETEMBRO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

EXCURSIÓN FIN DE CURSO

2011-07-01T21:18:00.007+02:00

Para rematar un curso tan intenso, nada mellor que sair do colexio para aprender tocando a realidade.
Pensaredes, que fixestes logo?
Pois ben:

Fomos ao Forno do Forte, en Buño.
 Alí observamos como se facían as cuncas de barro; e nós tamén fixemos as nosas pezas.
 Explicáronnos, o uso das distintas pezas que había alí expostas: o chifre (que sopramos, semellaba un paxaro), a xerra trampa, ferramentas do campo:a grade, a sementeira… Tamén vimos as distintas habitacións da casa, parecía que voltáramos ao pasado. Sorprendeunos que o barro secase no faiado.
 Chamounos moito a atención como selaban a porta do forno, con …

A seguinte parada: o mirador de aves de Cabana.
 Alí estivemos ben caladiños para non escorrentar os paxaros, mirabamos por unha ventá longa e estreita dentro dunha caseta.
 Demos un paseo (algúns unha carreira) e saltamos na praia á primeira; xogamos, recollemos cunchas e cangarexos mortos,… pero non poidemos mollar os pés.

A última parada, o Castro de Borneiro.
 Alí Lito explicounos que un castro era unha cidade antiga; como se colocaban as vivendas, como vivían; tamén nos preguntou cousas que nós soubemos contestar, somos moi listos!
 Logo, tivemos que buscar unhas pezas dun crebacabezas que agochara polo castro. Corremos coma tolos, polo castro para atopalas.

Pasámolo moi ben. Outra?

POLA VILA

2011-07-01T20:48:00.002+02:00

O mércores 15 de xuño, as nenas e nenos de 1º saímos pola vila e fomos:

 Á oficina de Correos, alí coñecemos as instalacións, o traballo das carteiras e carteiros e como organizaban as cartas que chegan ás nosas casas. Coñecemos a Pablo, é o carteiro do colexio.
Tamén compramos un selo, que nós mesmos puxemos na postal que fixeramos na clase.

 Logo, fomos á Biblioteca Municipal, alí Jose explicounos como podemos desfrutar dos libros (totalmente gratis); pero antes tivemos que facer un carné. Agora a ler!

 Despois ao mercado. Levabamos unha lista da compra; mercamos froitas e verduras e pagamos nós soíños o prezo xusto (xa sabemos contar moi ben as moedas). Non puidemos resistirnos a merendar algunha froita que compraramos.
Levamos unha grande sorpresa cando as profes nos deixaron comprar unha “chuche”, iso si, non podía pasar dun euro.

Despois de tanto trafego, xogamos un pouco no parque. Tiñámolo ben merecido, foi unha mañá moi completa.

Dende aquí agradecermos, ao persoal de Correos pola súa atención, tamén ao da Biblioteca e, por suposto, á paciencia da xente do mercado. Un saúdo.

NACEMENTO NA PRIMAVERA

2011-07-01T20:35:00.006+02:00

As plantas son seres vivos, porque nacen, crecen, teñen fillos, e morren.
En 1ºD, non o tiñamos moi claro, e como somos moi desconfiados quixemos comprobalo.
Collemos lentellas, garavanzos, soia, fabas, millo, sementes de cenorias, repolo, leituga, flores,…e colocámolas en algodóns ben cheos de auga. E … a esperar.

Primeiro, saiulles a raíz, e logo o talo, máis tarde ata follas. Era hora de levalas a un novo fogar.
DEMOSTRADO!! As plantas son seres vivos, coma nós.
Hai que velo, para crelo!

A PRIMAVERA NO FOGAR

2011-06-15T13:53:00.001+02:00
MONTAXE[1]

A EXCURSIÓN DOS PINOCHOS E DOS ANANIÑOS

2011-06-10T14:08:00.002+02:00

As nenas e nenos de 3 anos fomos de excursión á granxa O VENTOSO, na Laracha.

Axudamos a darlle de comer aos animais, demos unha volta en cabalo, vimos a horta e plantamos leitugas.

De merenda tomamos unha peza de froita fresca e voltamos de novo ao cole. Que ben o pasamos!!!

TÍRALLE DA LINGUA...

2011-05-10T14:14:00.008+02:00

As nenas e nenos de 1º D, estamos moi contentos por ter vivido a experiencia de contar e escoitar contos, no concurso Tíralle da Lingua.

Paula, Noelia e Carmen, contaron "Pupi e unha tarde accidentada".

O conto "Eu non fun" interpretámolo: Mario (Dona Manuela), Alberto (vaca), Marta (burro), Jorge (porco), Ana (can), Francisco (gato), Andrés (pito) e Juan (mosquito). Case non colliamos no escenario!

Queremos dende este cachiño de blog deixar a nosa felicitación para o Bergantiños polo 1º premio, ben merecido. Nós tomamos boa nota de como o fixeron os gañadores e tamén dos maiores do noso cole. Para o ano...

NO CURSO 2010-11, OS NENOS DE 4 ANOS...

2011-05-10T09:34:00.020+02:00

CELEBRAMOS O MAGOSTO E O SAMAHÍN!! CON CASTAÑAS ... E CABAZAS...

FESTEXAMOS O NADAL!!

DECORAMOS O COLE E ACTUAMOS PARA AS FAMILIA

PEDIMOS A PAZ UN ANO MÁIS

NO ANO INTERNACIONAL DOS BOSQUES ...

DESFRUTAMOS DO BOSQUE DO AÑÓN

SAÍDA AO AQUARIUM...

FOI DAS NOSAS FAVORITAS...!!!

CHEGOU O ANTROIDO E OS COCIÑEIROS SAÍMOS Á RÚA

NA SEMANA DO LIBRO...

VISITAMOS O PAZO DA CULTURA

fundación maría josé jove

2011-05-05T22:26:00.004+02:00

Este ano as nenas e nenos de 1º , decidimos ser uns artistas. Pensando, pensando, pensamos que o primeiro que tiñamos que facer era coñecer obras de grandes xenios da plástica.
Aquí estamos durante a visita á Fundación María José Jove.

1ºA
O alumnado de 1ºA desenvolvendo o noso talento artístico, elaboramos unha creación invernal. Que frío dá velos!

1ºB
En 1ºB gustounos a obra de Cezanne e decidimos imitalo. Superamos ao orixinal! parécevos?

1ºC
Xogando coa luz, as alumnas e alumnos de 1º C fixemos unha vidrieiras .
A que deslumbran!

1ºD
En 1ºB quixemos experimentar co cubismo imitando a Picasso, e cada un á súa maneira, pintou ó seu propio "Mujeres leyendo".
Que diferencias!

AGRADECEMENTOS

2011-04-25T21:26:00.002+02:00

Quixera con esta entrada, AGRADECER e FELICITAR a todos alumnos de 4ºC, polo interesante traballo realizado sobre os muíños, pero teño que facer unha especial mención a dúas alumnas,

AINHOA VARELA DOLDÁN, que foi a nena que realizou a parte máis ardua do traballo, a de investigación. Noraboa, Ainhoa, fixeches un labor magnífico!!!

ANA GARCÍA VÁZQUEZ, polas fotos que tomou coa súa cámara para facernos partícipes da súa excursión pola rota dos muíños.

OS MUÍÑOS

2011-04-04T22:31:00.008+02:00

Este curso, os alumnos e alumnas de 4ºC e 4ºD, xunto coas súas mestras Dosinda e Pilar, fixemos unha viaxe cultural a ver uns muíños e foi así como decidimos investigar un pouco sobre eles.

En tempos dos nosos avós, ou máis ben, os nosos bisavós, había moitos muíños, xa que a poboación alimentábase en base ao que colleitaban, como o millo, o trigo, o centeo, ... Para iso necesitaban os muíños: moían o gran e facían fariña, que logo amasaban e cocían en fornos de leña, tal e coma broa de millo ou centeo, e posteriormente pan de trigo.

Ao principio usaban os muíños de man, logo os de auga e na actualidade os de electricidade.

Respecto aos muíños de auga, na maioría dos ríos galegos hai moitos muíños, hoxe algúns abandonados e outros restaurados, entre eles os de Mosquetín en Salto, Vimianzo, muíños do refuxio de Verdes, en Coristanco, os de Rabiñoso, en Cuns, Coristanco.

Partes da obra e maquinaria dun muíño de auga

• O inferno é a abertura no edificio do muíño, na que desemboca o cano e permite pasar a auga cara á maquinaria.

• A gradilla é unha grade ou reixa que impide o paso de paus ou pedras ao cubo.

• A auga do cano colle velocidade nunha tubaxe descendente que se chama cubo e acaba nun picho chamado buzo.

• A saída da auga do buzo cara ao rodicio regúlase cunha billa accionada co ferro da billa.

• O rodicio é a roda de pas que converte a velocidade da auga en movemento xiratorio que se transmite ás pedras de moer.

• O rodicio asenta verticalmente encol dunha mesa de madeira, e é suxeitado na parte superior por un eixo que consta de vara, zuncho, veo e varela .

• No andar superior do edificio atópase o tremiñado, desde onde o muiñeiro controla a altura da mesa (e polo tanto a velocidade do rodicio) mediante un ferro chamado brandeiro.

• O gran deposítase nun recipiente suxeito pola escada, chamado moega. O muiñeiro controla a caída do gran cara ás pedras por medio dunha caneta.

• Hai duas pedras de moer ou moas: unha fixa ou pé, e outra móbil ou capa que roda sobre a fixa.

2011-03-03T09:11:00.012+01:00

Os Goonies, As Supernenas, Dentes rotos, Os Sostibles e os que quedan

O grupo de 4º A temos un equipo de goberno e queremos explicarvos cómo se orixinou e cómo funciona.
O ano pasado, nunha das últimas unidades de Coñecemento do Medio, María explicounos cal era a composición e as funcións do Concello. Así xurdiu a idea de que nós, na nosa clase, tamén poderiamos funcionar coma unha localidade. Algún/a podía ser o alcalde ou alcaldesa e outros os distintos concelleiros/as.
Ao comezo do curso, todos/as nos acordabamos do falado e puxémonos mans á obra.
O primeiro que fixemos foi averiguar cales eran as tarefas que podíamos levar a cabo e por cantas persoas deberían estar desempeñadas.
O segundo foi elixir ao delegado/a, quen a súa vez elixiría ao seu equipo de goberno.
Dito e feito. A primeira en saír como delegada foi Ana, que dirixiu a Os Goonies. A segunda elixida foi Lidia, con As Supernenas. A súa sucesora no cargo foi Noelia cos Dientes Rotos. Seguiuna Berta con Vesubio. Nestes momentos a que está dirixindo a Os Sostibles é Valeria.
As lexislaturas son dun mes aproximadamente.
A partires da proposta dalgúns nenos, nas últimas votacións houbo parididade entre os membros do equipo. Ata o de agora sempre foron nenas as que obtiveron máis votos, e elas soían escoller a outras nenas para gobernar. Esta situación xa variou porque os nenos tamén querían ter a posibilidade de colaborar nas tarefas da clase.
Outros dos cambios que decidimos facer é ter a posibilidade de facer campaña electoral a semana antes do día da votación.
Ademais, e ata que a biblioteca abra, fixemos unha biblioteca de aula con préstamos entre nós. Por iso, á volta das vacacións de Nadal, cada un trouxo un libro da casa. Dese xeito, as tarefas que tiñamos asignadas ata o de agora, engadímoslle a de bibliotecario/a.
Para finalizar, e esperando que vos resultase interesante a nosa experiencia, só mostrarvos algúns exemplos dos contratos que facemos. Neles todos os membros do equipo asumen, coa súa sinatura, a labor encomendada.

COUSAS QUE TODOS DEBEMOS SABER

2011-02-17T20:20:00.017+01:00

Os/as alumn@s de 4º B queremos explicarvos algo que nos parece moi interesante e que traballamos na clase. Quizais vos estrañe que falemos destas cousas, pero a verdade e que podemos e debemos entendelas e recoñecelas. Agora saberedes por que, cando vos expliquemos que na clase traballamos sobre o ACOSO ESCOLAR.
Seguro que moitos de vós xa escoitastes falar disto. Nós algo sabiamos aínda que non coñeciamos o seu nome. Por iso, o día que a profesora nos preguntou que era quedamos un pouco...

Bueno, imos ao asunto. Despois de ler, ver e falar sobre o tema agora sabemos que o acoso escolar é:

“O maltrato, de calquera tipo, que se produce entre escolares, de forma repetida e ao longo dun determinado tempo, e que, a miúdo conta coa indiferencia, consentimento e complicidade doutros compañeir@s”.

Aprendemos que hai varios tipos de acoso:
 Físico: Dar empurróns, patadas, codazos, tirar obxectos con ganas de lastimar.

 Verbal: Insultar, poñer motes, resaltar defectos físicos, menosprecios en público, ameazar, levantar falsos rumores...

 Social: Non deixando que un nen@ se relacione cos outr@s, que xoguen ou falen con él/ela. Provocando o rechazo d@s compañeir@s ao daren unha imaxe negativa da persoa, utilizando calqueira cousa que diga ou faga (ou incluso que non diga ou faga) para deixalo mal diante dos outr@s.

 Psicolóxico: Todas as formas de acoso anteriores fan que a persoa teña medo, esté triste, non se valore e incluso chegue a pensar se a culpa do que lle pasa é súa.

Entendemos que non se pode considerar acoso situacións en que un/unha alumn@ se mete con outro de forma amistosa ou como un xogo en que ningún dos dous sofre. Tampouco cando dous estudiantes, ao mesmo nivel, discuten ou pelexan.
Porque para que sexa acoso téñense que dar unhas CONDICIÓNS:

- Que haxa unha vítima, xa que o acoso é dirixido a unha soa persoa, non a un grupo.
- Que haxa unha desigualdade de poder (física ou psicolóxica) entre agresor/agresores e vítima.
- Que a agresión se repita durante un período de tempo máis ou menos largo.

Pero ¡¡¡ COIDADO!!! Cando isto sucede de forma repetida non serve a xustificación de que é de broma, non é para tanto, son cousas de nen@s ou a persoa é unha queixicas.

Descubrimos as posibles CAUSAS:

 Non ter “empatía” que significa non saber poñerse no lugar do outro e ser insensible ao seu sufrimento.
 Culpar do que se fai á vítima por molestar ou desafiar previamente, co que parece que a culpa é del.
 A incapacidade para resolver conflictos dialogando, pensando e negociando.

E tamén as CONSECUENCIAS:

Devastadoras para a vítima : perda da autoestima, estados de ansiedade, depresión...
Para a persoa acosadora: chegar a perder o respeto polos outros e a ser cada vez máis intolerante, polo que pode convertirse nun matón ao que, no fondo, se lle ten medo e co que ninguén quere estar.
Tamén para os que están arredor como espectadores que, ao non faceren nada fanse consentidores e permiten que estos feitos se repitan con máis persoas.

E, o máis importante é que aprendemos COMO EVITALO:

 Sendo crítico con este tipo de condutas.
 Non participando nelas.
 Non calando, permitindo que se produzan.

Por todo isto que vos acabamos de contar, pensamos e pensamos sobre o asunto e... aquí tedes algunhas das nosas reflexións.

“O acoso escolar é cando te insultan sen motivo, que che peguen sen ter por que, como a María, unha nena de 14 anos á que lle pegaban, a insultaban, lle quitaban a mochila... Se cho fixeran a ti, sentiríaste ben? E se che pegaran todos os días? Ou te insultaran todos os días? Eso non se pode facer.”
(Laura Baldomir)

“Non se pode pegar, burlar, insultar. Porque iso está mal. Eu vin a unha nena á que pegaban, insultaban, lle tiraban a mochila e intentaban baixarlle os pantalóns. Non era gracioso. Un día quería desaparecer. A nena á que pegaban chámase María e ten 14 anos. María está moi triste. E quere que lle volva o sorriso.
Tamén vimos a unha nena que falaban mal dela, era moi triste. E a un neno que uns nenos querían pegarlle. O mellor é facer as paces. O que menos me gustou foi un neno que non podía traballar porque falaban mal del.”
(Pedro Pereira)

“Non podemos estar todos os días pelexándonos cos nosos compañeiros, insultándoos, dicíndolles aos outros que non xoguen cun deles... Eles pásano moi mal escoitando o que lle din os outros. Se vemos a algún neno insultando ou pegándolle a un máis débil ca el temos que poñernos no sitio do acosado. Non podemos acusar a outro neno de que fixo calquera cousa mala se non o fixo. Porque a el non lle gustaría nada.”
(Laura Casais)

“É cando che pegan, ameazan ou te insultan. Non te quedes calado se cho fan, pide axuda. E se ves ou oes algo ponte no seu lugar e pensa que farías sie cho fixeran a ti.”
(Noa García)

Acoso escolar é insultar, pegar, rabuñar e moitas máis cousas, pero cada día pensas se alguén che vai pegar ou se vai pegar a outra persoa. Se un día lle pegan a alguén ti ponte do seu lado, anque teñas medo tes que axudarlle, e non te poñas do lado do outro.”
(Nerea Varela)

“ O acoso escolar é cando lle pegas a un neno, o forzas ou o insultas, etc. A min non me gusta nada que lle peguen a outros nenos nin a min. Varios días un rapaz díxome que me ía a pegar e tiven medo. O que máis me importa é que todos os nenos sexan felices.”
(Jennifer García)

Unha última reflexión

 Pódeche pasar a ti.
 Pódeme pasar a min.
Na violencia e o acoso todos somos vítimas. Por iso...

CURIOSIDADES VARIAS

2011-02-09T13:19:00.015+01:00

E xa para rematar o tema xeral das curiosidades, levado este curso ao blog polo alumnado de 5º de Primaria, os rapaces e rapazas de 5ºD, preparamos una serie de curiosidades diversas e variadas.Agardamos que vos parezan interesantes.

CURIOSIDADES VARIAS
Do corpo humano
Sabías que…
-Se un corazón adulto se conectase a un camión-cuba cun depósito de 8000 litros, podería enchelo nun só día.
-O corazón late máis de 30 millóns de veces ao ano e 2000 millóns de veces en toda a vida.
-O cerebro pode afacerse aos olores,ata aos máis noxentos.Simplemente desconecta e deixan de percibirse. -Os dentes están recubertos de esmalte,que é a substancia máis dura que fabrican os animais.
-Algúns bebés naceron coa dentadura completa,coma o rei Luis XIV.
-Dentro do ollo hai un líquido claro e xelatinoso.Cada ollo ten forma de esfera de 2.5cm de diámetro.
-Unha persoa pestanexa unhas 25000 veces ao día.
-As mulleres pestanexan case o dobre ca os homes.

-Os nosos ollos teñen sempre o mesmo tamaño desde o nacemento,pero o nariz e as orellas nunca deixan de medrar.

-Cando andamos usamos máis de 200 músculos diferentes.
-No espazo extraterrestre desaparecen os efectos da forza de gravidade e debido á ingravidez nos estómagos dos astronautas, non se separa o líquido do gas, por iso non necesitan eructar.

-A xente di “saúde” cando estornudas, porque durante o estornudo o corazón detense un milisegundo.

- Se espirras moi forte, podes fracturarte unha costela.
-Se tratas de conter un espirro, podes romper un vaso sanguíneo na cabeza ou no colo e morrer.
-É imposible espirrar cos ollos abertos.
-Igual que as pegadas dixitais, cada lingua é única.
-O corpo humano contén carbón suficiente como para fabricar 900 minas de lapis.
- Se todas as células do corpo humano se aliñasen, terían una lonxitude de 1.000 km: de París a Roma.--O corpo humano ten case 75 Km de nervios.

OUTRAS CURIOSIDADES
SABÍAS QUE…?
-1.000 persoas morren ao ano pola culpa dos raios.En calquera momento do día, caen sobre a Terra case dous mil raios a causa das tormentas eléctricas.Os raios móvense a un terzo da velocidade da luz.
-O diámetro dun raio que serpentea no ceo é de tan só 1,28 cm.,e está rodeado por una coroa luminosa de ata 6 cm.
-A velocidade máxima á que unha gota de choiva pode caer é de 28Km/h.
-A velocidade máis alta alcanzada por una bicicleta é de 268,6Km/h, conseguida por Fred Rompelburg.

-O 6 de xuño de 2012 terá lugar un acontecemento astronómico un pouco raro: un tránsito de Venus. Vai ser o segundo e o derradeiro deste século XXI.O primeiro visible desde Europa aconteceu o 8 de xuño de 2004.
Un tránsito de Venus é o paso de Venus por diante do Sol, visto desde a Terra. Ocorre cando o Sol, Venus e a Terra están aliñados.
É un suceso moi pouco frecuente.

Despois do tránsito do 8 de xuño de 2004, só nos queda una oportunidade de velo, o 6 de xuño de 2012.

-Unha gota de petróleo é capaz de converter 25 litros de auga en non potable.

-A Coca Cola era, nun principio, verde.
-Islandia é o país que consume máis Coca Cola per cápita do mundo.

-Cada rei das cartas representa a un gran rei ou un gran emperador da historia:
• Espadas. O rei David.
• Tréboles: Alejandro Magno.
• Corazóns: Carlomagno.
• Diamantes: Julio César.

-Hai moitos anos, os clans desfacíanse dos indeseables queimándolles a casa. Por iso en inglés ao despedir a unha persoa do seu empleo díselles “You are fired”.
-Se nunha estatua dunha persoa a cabalo nun parque, o cabalo ten dúas patas no aire, a persoa morreu en combate. Se o cabalo ten una das patas frontais no aire, a persoa morreu de feridas recibidas en combate. Se o cabalo ten as catro patas no chan, morreu de norte natural.

CEIP FOGAR CURSO 2010-2011 ALUMNADO DE 5º D

CURIOSIDADES DOS VEXETAIS

2011-02-01T11:11:00.028+01:00
Para que a curiosidade e a inquedanza dos nenos non desapareza nunca , para que nunca deixen de preguntar, para que nunca desistan dos seus propósitos, para que sempre amosen interese por saber cada vez máis, para que practiquen, para que investiguen, para que aprendan a aprender, para que saiban cada vez máis cousas…Os nenos de 5º C ímosvos amosar diversas curiosidades sobre o mundo vexetal e así continuamos o ciclo empezado por 5º A sobre as curiosidades dos animais e 5º B sobre curiosidades navideñas.
Nós comezamos coas flores máis grandes do mundo.Chámanse RAFLESIA ARNOLDII e A AMORPHOPHALLUS TITANUN.

A RAFLESIA ARNOLDII medra nos bosques do sudeste de Asia, sobre todo en Indonesia. Os seus pétalos teñen ata medio metro de lonxitude, cun grosor de case 3 centímetros e é quen de superar os 10 quilos de peso. Foi descuberta no ano 1818 por Thomas Stamford e Joseph Arnold.
Caracterízase polo seu mal cheiro e porque é capaz de emitir calor.Está polinizada por moscas e mosquitos que se senten atraídos polo olor a carne morta que desprenden as flores.
Non posúe follas nin brotes nin raíces polo que non realiza a fotosíntese. Medra soa, a ras do chan.

A AMORPHOPHALLUS TITANUN
É orixinaria das selvas tropicais de Sumatra, Indonesia.Pode superar os tres metros de altura. É unha flor de estraña beleza. A súa floración é un acontecemento porque só o fai tres ou catro veces nos 40 anos que soe vivir. Cando comeza a florecer medra a un ritmo de 10 centímetros ao día. Unha vez aberta completamente, só vive 3 días. As súas cores son bonitas e chamativas. Sería unha flor perfecta se non fora porque tamén desprende un fétido olor a carne podrida, o que impide estar cerca dela por moito tempo, por iso atrae tamén a moscas que buscan cadáveres nos que depositar os seus ovos. Coñécese tamén co nome de
“ LA FLOR CADÁVER “.

¿Sabiades que as flores cada vez olen menos?
Iso cren os científicos da Universidade de Virginia, en Estados Unidos. Olen menos non porque a súa fragancia sexa menor senón porque non chega ao noso olfacto de igual forma. O olor morre polo camiño.Segundo os cálculos dos científicos no Século XIX, o ambiente non estaba tan cheo de polución. O feito de que non ulan provoca un serio trastorno para os insectos. As substancias aromáticas son as que lle indican onde están as flores. Eles aliméntanse do néctar , precísano para vivir e isto, cren os científicos, é unha posible explicación da diminución dalgúns insectos polinizadores coma as abellas.
A pesares da súa fermosura, algunhas plantas son moi perigosas. Amosámosvos as 5 plantas máis velenosas do Planeta:

RICINO (Ricinus Communis ) As súas semillas son moi tóxicas . A súa inxestión, aínda que sexa en pequenas doses, pode producir a morte.

BELLADONA: No antigo Exipto foi empregada como narcótico, logo polos sirios para alonxar os malos pensamentos. O seu nome deriva do uso doméstico que facían as damas italianas, que se refregaban cun froito de belladona debaixo dos ollos para que a muller lucira fermosa ( en realidade produce a dilatación de pupila) É unha planta capaz de provocar estados de coma ou a morte. En doses tóxicas provoca cadros de delirio e alucinatorios.A pesares diso , emprégase medicinalmente en oftalmoloxía.

REGALIZ AMERICANO. É unha planta de India e Indonesia. Medra na area, cerca das praias. Toda a planta é tóxica. A inxestión dunha semilla pode matar a un neno. Na antigüedade foi empregada como abortivo e para eliminar parásitos intestinais.

CICUTA. É unha planta herbácea perenne que medra ata 1 ou 2 metros de altura. Algúns gramos serían suficientes para provocar a morte dun humano. Os rumiantes e os paxaros parecen ser resistentes a ela, pero é un veleno violento para os coellos e os carnívoros.
ADELFA. A súa inxesta provoca alteracións gastrointestinais, vómitos, nauseas, vértigo, convulsións , taquicardias e parada cardiaca.En vasco chámase “ERIOTZ-ORRI” que significa folla de morte, aludindo a súa toxicidade.

Deixamos estas fermosas e perigosas plantas para falarvos agora da árbore máis grande de España. É o Avó, chámanlle así os vecinos de Chavín en Viveiro, Lugo. É un eucalipto de 67 metros de altura e 100 anos de idade.

Imos aínda máis lonxe e de seguido ímosvos falar da árbore máis grande do mundo.
Coñécese co nome de GENERAL SHERMAN

Non é a árbore máis alta, pero si a máis grande en canto a volumen ou cantidade de materia viva. Ten uns 3500 anos de antigüidade e mide 83 metros de altura. Calcúlase que pesa máis de 2000 toneladas. Ten 24 metros de circunferencia a unha altura de metro e medio do chan. Vive en California

Os antigos dicían que as árbores eran o punto de unión entro os 3 reinos, o ceo, a terra e a auga e un eixe no cal se organizaba todo o Cosmos.
A ÁRBORE MÁIS ANTIGA DO MUNDO.

É unha Pícea de 9550 anos que data da era glacial. Foi descuberta na provincia de Dalarma. A parte máis visible da árbore ten 4 metros de altura e ten arredor de 600 anos, pero o seu sistema de raíces estivo medrando por uns 9550 anos. O arbusto debe a súa incrible lonxevidade á capacidade de clonarse a si mesmo. Cando as pólas e o tronco morren, xurden uns novos das reservas da raíz.

O CACTUS MÁIS GRANDE
Vive en México e no sur dos Estados Unidos. Ten talos moi altos que poden acadar os 20 metros e raíces que chegan ata 30 metros.
Ten gran capacidade para almacenar auga durante as tormentas, de aí que os seus talos teñan forma redondeada. Ademais posúen moitos pregues que, cando a planta absorbe auga, ábrense coma un acordeón e o talo vólvese máis groso .Dise que unha planta duns 1000 kg é quen de pesar 10000 kg despois de chover. Pode absorber ata 9000 litros de auga. Vive moitos anos, chegando ata os 200.

Os seus froitos son comestibles, tanto para as persoas coma para os animais. Das súas sementes aliméntanse os ratos e os paxaros. Os seus grandes talos sérvenlle de miradores a moitas aves. Os paxaros carpinteiros escavan os seus niños na “ CARNE “ e a planta ,para protexerse, envolve a ferida cunha funda da cortiza que impide que os fungos penetren no seu interior e a pudran.

CURIOSIDADES DAS PLANTAS CARNÍVORAS
Tamén se coñecen como Plantas Insectívoras. Presentan características incribles , a súa maneira de alimentarse a partir da captura de pequenos animais, sumada a súa pericia para facelo, sorprende ao máis insensible dos mortais. Soen vivir en lugares onde o chan é pobre en nutrientes. As raíces só lle serven para suxeitarse ao solo.Estes atractivos “MONSTRUOS “ son capaces de encerrar insectos de todo tipo. Algunhas viven da captura de pequenas ras, peixes, roedores, aves e réptiles que se deixan seducir e por engano caen nas súas habilidosas trampas.
Aa plantas carnívoras acuáticas posúen vexigas cunha abertura protexida por pelos e sorben á victima ao dilatarse cando tocan os tocan. Noutros casos a víctima é atraída por un néctar doce pousándose sobre a folla que se cerra automáticamente. As espiñas dos bordes impiden que volva a sair. Pertence a este grupo a VENUS ATRAPAMOSCAS.

Outras posúen uns receptáculos de paredes moi lisas onde se almacenan uns líquidos de aroma doce no que caen os insectos ao esvarar e non conseguen saír debido a uns pelos invertidos, co que… caen esgotados ao fondo da trampa e afogan no líquido. É o caso da DARLINGTONIA CALIFÓRNICA.

Outras moitas posúen uns pelos pagañentos. Cando os insectos se pousan na folla, quedan atrapados. A DROSERA

¿Sabías que a planta carnívora máis grande do mundo en realidade come excrementos?
A planta carnívora máis grande do mundo non come o que todos pensamos: carne; come o que ninguén imaxinara nunca…, excrementos.Esta planta carnívora posúe unha especie de boca e o obxectivo non é comer aos animais,senón os seus excrementos. As musarañas que viven no mesmo bosque teñen que trepar ata a boca da planta e para chupar o néctar colócanse nunha posición que deixa o seu traseiro xusto sobre a boca en cuestión. Según CLARKE, defecan coma unha forma de marcar o seu territorio de alimentación.

E xa para acabar, aquí tedes un vídeo onde aparece unha planta carnívora atrapando a un insecto e a unha ra.
Desexamos que vos guste o que nós fixemos. Nós tamén aprendemos moitas cousas.

NADAL 2010 FESTIVAL EDUCACIÓN INFANTIL E 1º CICLO EDUCACIÓN PRIMARIA

2011-01-11T15:46:00.003+01:00

Esperamos que vos guste o vídeo que estivemos preparando sobre o festival de Nadal de Educación Infantil e do 1º Ciclo de Educación Primaria. Desculpade pola calidade que poidan ter o son e a imaxe. Fixemos o que puidemos!

O NACEMENTO DO FOGAR

2010-12-23T01:46:00.007+01:00

O NACEMENTO... UNA FERMOSA TRADICIÓN QUE NON MORRE

Voltou unha vez máis o nacemento do Fogar. Alí, no vestíbulo principal do cole, mirando coma tantos anos polos cristais cara á espida rúa da Vila de Ordes, xurden centos de figuras (pastores, soldados, feirantes e mercaderes, reis e pobres, alfareiros e teceláns..); xorde a maxia do deserto; erguese un soberbio castelo que rifa en fachenda coas altivas montañas que agatuñan o ceo; descorre o regato silandeiro namentras na lonxanía o calor dunha vila pinta escenas delicadas na paisaxe mística... E no centro, na fermosa sinxeleza da maxestuosidade humilde, o nacemento, e o seu carón o entusiasmo entregado daqueles que quedan abraiados ante a esperanza e a luz do que acaba de chegar ao mundo...
Un nacemento que continúa a ser unha tradición no colexio, e que pretende ser unha mostra coidada, aloumiñada e apreciada por toda a comunidade educativa ao longo de moitas xeracións.
Xa non podemos lembrar cantos anos hai que xurdiu o primeiro Belén neste Fogar. E desde aquela, paseniñamente, coma quen alimenta a un cativiño, o Nacemento foi medrando. Uns aportaron unhas pezas; outros modelaron o castelo e a fortaleza coas súas mans; outros suxeriron e inventaron o transcorrer do auga; aqueles idearon un deserto; os máis encheron de luz as paisaxes; e algúns fixeron arte na pedra creando os chanzos da soberbia escaleira...
Tras ese costume fermoso, ducias e ducias de nomes propios.
Nos últimos anos, sen o apoio xeneroso e anónimo dun grupo de nais (¡esas que enchen de vida a escola coa súa cooperación continua e desinteresada!) o Belén non sairía adiante. Por elas e para elas ten que ser o agradecemento de todos... e ata hai quen dí que o "meniño" sorrie dun xeito especial cando atopa os ollos destas xenerosas e colaboradoras nais.
Pero o Nacemento non é só unha tradición que permanece viva; non é só unha rica e fermosa estampa artística que paga a pena admirar; tampouco é só un costume vencellado á nosa raigame cultural; e, desde logo, non é só un símbolo relixioso que algúns pretenden identificar, incluso inxustamente despreciar e simplificar dun xeito absurdo coma unha imposición da cultura católica e da tradición mediterránea... Non, claro que non... Naturalmente que o Belén representa a parte máis apaixoante e fermosa dunha idea relixiosa cristiana; naturalmente que é tamén fillo dunha tradición e dun costume herdado de xeración en xeración... pero o Belén é, representa, identifica e exemplariza, a esperanza, a ledicia, a solidariedade, a victoria da xustiza e da igualdade, a crenza nun tempo e nun mundo máis equitativo, onde todos sexamos protagonistas e onde todos sexamos iguais... Aló menos, este Belén do FOGAR quere ser, sobor de todo, iso; quere ser un motivo para a esperanza nun tempo inque
do; quere ser un motivo para reflexionar sobre o valor da xustiza e da igualdade de oportunidades, do tratamento equitativo para todos (sexamos pastores ou reis); e quere identificar tamén o valor da luz, da luz da sabiduría (aquela que xorde da formación, da preparación académica e humana) como o mellor camiño para arranxar os problemas...
O Nacemento do FOGAR; o nacemento de todos... aberto a calquera interpretación; aberto a olladas relixiosas e laicas; aberto a todos os colectivos; e creado, moldeado, agatuñado polas mans delicadas das nais... No remate, acaso todo ten o seu sentido no valor máis primitivo, no valor da orixe; non hai amor máis grande que o dunha nai... Ogallá ese amor, que abrolla en cada rincón do Nacemento que se pode contemplar no colexio, encha de bos desexos, de bos argumentos, e de boas prácticas os corazóns de tal xeito que -entre todos, coma se foramos tamén todos nos figuras-protagonistas dun fermoso Nacemento- pintemos un mundo mellor, nun tempo mellor e cunha sociedade mellor.

VISITA AO ENTORNO: CABANA DE BERGANTIÑOS

2010-12-23T01:19:00.004+01:00

Non puidemos esperar á primavera. Tiñamos tantas ganas de facer esta saída que decidimos facela XA, nunha época non moi apropiada para saídas ao noso entorno próximo. E así, despois de varios aprazamentos por mor do mal tempo, puxémonos en camiño a CABANA DE BERGANTIÑOS. A viaxe non se nos fixo moi longa, e desfrutamos dunha paisaxe incrible. Ao pasar a ponte de Ponteceso, á beira da casa de Pondal, xa empezamos a ver a natureza en todo o seu esplendor: ao noso carón a ría de Ponteceso, e aló ao lonxe, erguíase maxestuoso o Monte Branco. Fermosa terra, Cabana!
Ao chegar á Casa do Concello recibiunos o noso guía favorito, Ángel, ou Lito, para os amigos. A nosa primeira parada foi no dolmen de Dombate, que apenas puidemos ver de lonxe, porque na actualidade está en obras. Aínda así, gustounos tanto que moitos de nós prometemos que volveríamos en canto puidésemos a ver o resultado final. Dende alí volvemos coller o autobús atá o castro A Cibdá, situado, como non, no cume dun monte, pero moi preto da ría, a uns escasos cinco kilómetros, e a onde ían mariscar os nosos antergos. Canto aprendemos sobre a vida dos castrexos.!! Puidemos imaxinarnos con facilidade cómo era a súa vida, as súas casas, por qué se establecían en lugares altos e preto dos ríos...
Despois dun pequeno refrixerio, dispuxémonos a percorrer unha ruta fermosa. Camiñamos pola beira do río ata chegar a ría, tratando de seguir o mesmo camiño que facían os castrexos cando ían mariscar á ría, Alí recolleunos o autobús e de volta á casa. Chegamos cansos pero inmesamente satisfeitos.
Esperamos que vos gusten as nosas fotos e vos decidades a ir coas vosas familias!!!

VISITA DE JOAN GISBERT

2010-12-23T01:06:00.002+01:00

Que luxo!!! Joan Gisbert no Fogar. Unha corrente de brisa fresquiña percorreu os nosos corredores ( e non foi só polos problemas da calefacción, eh?). Verbas sabias saían da súa boca, fantasía de cores corría polas súas veas e empatía connosco, os nenos e nenas de 6º que este trimestre estivemos lendo o seu libro. Queres saber máis cousas del? Fai click no seguinte enlace.

http://es.wikipedia.org/wiki/Joan_Manuel_Gisbert

CONCERTO MÚSICA TRADICIONAL

2010-12-23T01:00:00.001+01:00

Concerto de Música Tradicional no Pazo da Cultura

VISITA A V TELEVISIÓN

2010-12-23T00:45:00.003+01:00

Un grupiño de alumnos e alumnas de 6º tivemos a sorte de visitar un estudio de televisión, concretamente, o de V TELEVISIÓN, que está en Arteixo. Alí fixemos unhas probas para un novedoso programa educativo que vai haber proximamente neste canal, no que poderán participar todos os colexios de Galicia, e onde nós temos a honra de ser a imaxe de cabeceira do mesmo.

O SABOR ESTÁ NO MAR

2010-12-23T00:32:00.005+01:00

A Consellería do Mar realizou no noso colexio unha serie de obradoiros dirixidos aos alumnos de 2º e 3º ciclo de Educación Primaria, onde o obxectivo fundamental era fomentar a introdución do peixe na procura dunha dieta sá.

CURIOSIDADES DE NADAL

2010-12-14T12:59:00.035+01:00

O término Navidad vén do latín “Nativitas” e significa Nacemento, e xustamente se celebra o nacemento de Xesús. A Igrexa Cristiana, a Igrexa Anglicana, algunhas Igrexas protestantes e a Igrexa Ortodoxa Rumana celébrana o mesmo día, o 25 de decembro.

A tradición de poñer o Belén no mundo data do ano 1223, nunha vila italiana. San Francisco de Asís reuniu aos veciños para celebrar a misa de medianoite en derredor dun pesebre, coa figura do Neno Xesús moldeado polas mans de San Francisco. Desde entón a fama dos nacementos extendeuse por todo o mundo. O Papa Xoán Pablo II , en 1.986 proclamou a San Francisco de Asís Patrón Universal do Belenismo.

A árbore de Nadal decorada, crése que apareceu a principios do século XVII en Alemania. Unha árbore foi decorada para ambientar o frío do Nadal, costume que se difundiu rapidamente por todo o mundo. A Inglaterra chegou en 1892 e foi o príncipe Alberto, esposo da raíña Victoria o que ordenou adornar o castelo de Windsor cunha árbore de Nadal en 1841.
Os elementos decorativos da árbore de Nadal son:
• A estrela: colocada na punta da árbore.
• A esfera: nun principio eran mazás. Simbolizan os dons de Deus aos homes.
• As luces: nun principio eran velas. Simbolizan a luz de Cristo.

O roscón de Reis coa faba da sorte incluída comezouse a elaborar na Idade Media.
Actualmente en España é tradición degustalo o día 6 de xaneiro.A tradición deste doce remóntase a tempos do Imperio Romano cando se repartían tortas doces para que comera a xente máis pobre. Aquel que atopaba a faba que se escondía no seu interior era tratado como un rei o resto do día.

O primeiro sorteo da lotería de Nadal celebrouse en Cádiz (España) en 1812.

Os cotillóns de Noitevella empezaron a organizarse en restaurantes franceses a principios do século XX.

A existencia dos tres Reis Magos data do século VI d. C. Melchor que representa aos europeos, ofreceu ao Neno un presente de ouro que atestigua a súa realeza. Gaspar, representante dos semitas de Asia, cuxo ben máis preciado era o incienso, ofreceullo ao Neno como símbolo da súa divinidade. E Baltasar, negro e con barba identificase cos africanos, que entregan a mirra en alusión á súa futura pasión e resurrección.

Os restos dos Reis Magos estiveron durante trescentos anos en Constantinopla, no que antes era Bizancio e agora Estambul, en Turquía. Logo foron trasladados a Milán. Milán foi saqueada polo emperador Barbarroja que entregóu os restos dos Reis Magos a un arzobispo que decidiu que foran trasladados a Colonia, Alemania. Os restos dos Tres Reis Magos descansan nun cofre de ouro e prata que pesa uns 350 kg e atópase nunha capela que fixo construír o emperador Carlomagno en Colonia (Alemania)

As follas de acivro representan en Nadal unha demanda de prosperidade a Deus. As panxoliñas son cancións de Nadal que celebran o nacemento do Neno Xesús. Este costume ten a súa orixe na Idade Media e mantense en lembranza dos profetas que anunciaban o nacemento do Salvador. A xente do pobo foron os que transformaron estes cánticos, cos que a Igrexa recordaba a chegada de Xesús, en cancións moi doces. Son as cancións que hoxe se coñecen co nome de panxoliñas.

Chámase “Misa do Galo” á misa que se celebra o 24 de decembro como término da vixilia de Nadal e a razón de que así se chame e que esa misa acontecía caer “ad galli cantus”, ao canto do galo, de onde lle quedou ese nome e que nada ten que ver con que en alguns lugares adoitan comer galo ao forno na cea de Noiteboa.

En todos os Nacementos hai un boi, que é símbolo da paciencia e o traballo, e un asno, que é o símbolo da humildade.

Existe unha illa chamada Navidad que se atopa na metade do Océano Índico y e é a cima dunha montaña submarina.

Segundo as crónicas o pavo de Noiteboa tivo a súa orixe en México no século XVI . Os aztecas fixéronllo probar a Hernán Cortés, a quen lle agradou e o levou a España.

O turrón foi incorporado á mesa no século XVI.

A cesta de Nadal ten a súa orixe nos cestos que antigamente empregaban os campesiños para transportar os aguinaldos que ían entregar.

O nome de Santa Claus ven dunha contracción de Santus Nicolaus e refírese especificamente a San Nicolás de Bari, que foi un obispo do século IV, que era coñecido por ser posuidor dunha gran bondade sobre todo cos nenos.
A estrela de Nadal ten a súa orixe en Filipinas. Alí fanse antorchas en forma de estrelas de cinco puntas, que iluminan as entradas das casas. Adoita colocarse na parte superior das árbores de Nadal.

A panxoliña máis coñecida do mundo é sen dúbida “Noite de Paz” e foi composta en Austria hai uns cento oitenta e cinco anos. Esta panxoliña foi traducida a 330 idiomas. Foi creada ás presas porque estropeárase o órgano da Igrexa de San Nicolás, onde estaba destinado o sacerdote Joseph Mohr. Para non decepcionar aos seus feligreses o sacerdote pediulle ao seu amigo Franz Gruber, mestre e organista da vila veciña que compuxera unha melodía para un texto de Nadal.
Na misa do galo do 24 de decembro de 1818, Joseph Mohr, cura cunha extraordinaria voz de tenor e que tocaba a guitarra, e Gruber, que poseía unha bonita voz de baixo, interpretaron por vez primeira en alemán “Noite de Paz”.

Durante trinta e seis anos esta canción foi interpretada en moitos lugares do mundo, incluso en Nova York pero os seus autores e a súa orixe permaneceron descoñecidos ata que a corte real de Prusia,que buscaba o orixinal da partitura, consultou ao párroco de San Pedro de Salzburgo, quen, para sorpresa xeral, respostou que Mohr e Gruber, mortos no anonimato en 1848 e 1863 , eran os autores da panxoliña que se lle atribuira ao compositor austríaco Michael Haydn.

E agora, os nenos e nenas de 5ºB queremos compartir con todos os lectores do blogue unha curiosidade máis: unha panxoliña que imos cantar para desexarvos que pasedes unhas boas festas e que teñades un ano 2011 cheo de LEDICIA e PAZ.

BO NADAL!

O NADAL ESTÁ CHEGANDO...

2010-12-08T15:59:00.008+01:00

Propoñémosvos unha maneira sinxela pero moi lucida de facer POSTAIS NAVIDEÑAS. Con estas felicitacións deixaredes moi sorprendidas ás persoas ás que lle ides felicitar o Nadal.
Os nenos e nenas de 3ºC e o seu titor Juan Pedro xa se puxeron mans á obra para amosarvos o seu traballo e o excelente resultado que acadaron.
Necesitaredes:
plantillas con motivos navideños
lapis, goma e tesoiras
cartolinas de cores
pintura branca
esponxa
Primeiro calcaremos a plantilla elixida nunha cartolina. Despois recortaremos as partes internas do debuxo. Farémolo con moito coidado, para que o resultado sexa óptimo.
Finalmente, poñeremos a plantilla perfectamente recortada enriba da cartolina elixida e coa esponxa empapada de pintura branca iremos pouco a pouco presionando sobre o debuxo. Deixamos secar e xa temos a nosa postal. O resultado é fantástico!!!
Mirade con atención as fotos do álbum e veredes máis claramente todo o proceso.

A ESCOLA DAS AREAS

2010-12-03T17:13:00.001+01:00

Este vídeo está baseado nun texto de Frei Martín Sarmiento. Frei Martín Sarmiento vén a Pontevedra para buscar un remedio para a variola. Alí discute cun mestre sobre a necesidade de lles ensinar aos nenos o galego. Para demostrar a súa tese en favor do noso idioma, Sarmiento aposta que pode ensinarlle a un rapaz, Alfonsiño, a ler e escribir en tres días co seu propio método educativo.

A FLOR MÁIS GRANDE DO MUNDO

2010-12-03T15:44:00.002+01:00

A ver se vos gusta este vídeo baseado nun relato escrito e narrado por JOSÉ SARAMAGO. Veredes como os adultos tamén podemos aprender moito dos nenos e das nenas.

CURIOSIDADES DALGÚNS ANIMAIS

2010-12-02T13:02:00.024+01:00

Que estraño é que unha ave, con forma de paxaro carpinteiro se alimente de insectos no chan; que os gansos de terra, que rara vez ou case nunca nadan, teñan os pés palmeados ; que unha ave parecida ao tordo se mergulle e se alimente de insectos que viven debaixo da auga, e así nun sen fin de casos !

Charles Darwin. “A orixe das especies”
Como di Darwin, son moitas as especies animais que nos amosan abundantes curiosidades. Imos ver algunhas delas:

OS ANIMAIS MÁIS GRANDES.-O animal máis grande do mundo é a balea azul. Atopáronse exemplares que medían 33 metros de lonxitude e pesaban 190 toneladas. O corazón destas baleas pode chegar a ter un tamaño tan grande coma un coche pequeno e o seu cerebro pesa catro veces máis co cerebro humano.

O animal terrestre máis grande é o elefante africano cunha altura de 3’5 metros e un peso de 7’5 toneladas. Ao elefante africano, séguelle o rinoceronte branco que pode medir entre 3’5 e 4’20 metros de lonxitude máis 70 centímetros de cola, é entre 3 e 5 toneladas de peso.

OS MÁIS PEQUENOS.- A carpa “paedocypris” é o máis pequeno dos peixes coñecidos; cando son adultos miden aproximadamente 7’9 milímetros, é ademais unha especie en perigo de extinción debido á destrución dos pantanos de Indonesia onde vive.
De ollos saltóns e peludo, o tarsier filipino, é o primate máis pequeno do mundo; mide de 3 a 6 polgadas de lonxitude.
O colibrí abella macho é a ave máis pequena, xa que a femia é lixeiramente máis grande.
Outros animais diminutos son: a rá de Brasil, o rato lemur de Madagascar, etc.

OS MÁIS RÁPIDOS.- Na terra é o guepardo. Este fermoso animal acada a velocidade de 120 quilómetros por hora ; claro que esta velocidade non a pode acadar durante moito tempo. Séguelle a gacela de Mongolia con 100 quilómetros por hora . A gacela non lle gaña ao guepardo en velocidade punta, pero si en fondo pois pode manter esta velocidade de forma máis prolongada.
O máis veloz na auga é o peixe vela que consegue a velocidade de 109 quilómetros por hora grazas ao seu poderoso pedúnculo caudal.
No aire o máis veloz é o birrio con 170 quilómetros por hora. Pero o falcón peregrino acada en picado e axudado pola gravidade da Terra, os 300 quilómetros por hora, converténdose así no animal máis veloz do planeta.

OS MÁIS LENTOS.- Os animais máis lentos están dentro do mar. sendo o máis lento o coral; tan lento que non se move; o mesmo pasa coas esponxas de mar.
As anémonas si se moven, pero o ollo humano é incapaz de percibilo.
As estrelas de mar camiñan tan lentamente que para poder aprecialo é necesario facer unha gravación durante horas.
Na terra están os preguiceiros (para algúns, este tamén é o animal máis vago), camaleóns, insectos pau entre outros gañarían este ranking de lentitude.

OS MÁIS INTELIXENTES.- Despois do home, os animais máis intelixentes son o delfín e o chimpancé . O primeiro é capaz de comunicarse mediante unha linguaxe de signos. Os científicos cren que cada delfín ten un asubío persoal que é único. O chimpancé é capaz de utilizar ferramentas e imitar ao home.
A proximidade aos humanos fan que o can sexa unha especie que aprende con facilidade; no só aprende trucos, tamén resolve problemas e entabla nós afectivos co seu dono.
O elefante é tamén un mamífero famoso pola súa boa memoria, é unha das poucas especies que se recoñece diante dun espello.
O invertebrado máis intelixente é o polbo. É capaz de imitar condutas doutros animais para evitar o perigo.

OS MÁIS VELENOSOS.- Os máis populares e comúns son as arañas, serpes, escorpións e medusas.
A maioría das arañas son perigosas, pero só unhas poucas o son para o ser humano.
Entre as serpes máis velenosas están: as mariñas, a serpe de cascabel, a cobra e as víboras.
As boas e pitóns non son velenosas, pero son perigosas pola súa gran forza física.
Tamén a picadura do escorpión e o alacrán nalgúns casos pode ser mortal.
O ornitorrinco e a musaraña son os únicos mamíferos velenosos.
Por último, dicir que os mosquitos son os animais máis perigosos porque a súa picadura ocasiona milleiros de mortes ao ano.

OS MÁIS TRABALLADORES.- Entre eles destacan os insectos sociais. Son traballadores infatigables. As formigas cargan un peso superior ao seu e sempre están acumulando comida para o inverno. Tamén as abellas traballan moi duro para obter o mel.

OS QUE SE ATOPAN EN PERIGO DE EXTINCIÓN.- Nos últimos tempos, o home converteuse nunha gran ameaza para os animais, porque moitas das especies animais que se atopan en perigo de extinción é debido a que destruímos o seu hábitat e incluso os matamos.Hoxe en dia son moitos os animais que se atopan en perigo de extinción; coñécense 11.167 especies nesta situación, das cales 124 están englobadas na categoría de “estado crítico”.
As principais e máis coñecidas especies en perigo son: o oso panda, koala, puma, gorila, lince, cóndor, tigre e un longo etc.

ESPECIES EXTINGUIDAS.- Nos últimos vinte anos declaráronse oficialmente 27 especies extinguidas. A súa desaparición foi debida á caza e á destrución do seu hábitat natural; entre elas podemos citar: o delfín de río chino, o tigre de tasmania, o oso do atlas, o tigre persa etc.

CUESTIÓN DE RECORDS.- A lonxevidade dos elefantes é de ata 90 anos, e a das tartarugas 150.
Os animais máis ruidosos son as baleas azuis.
As pulgas son as máis potentes saltadoras comparadas co tamaño do seu corpo porque saltan 400 veces a súa altura.
A balea pode aguantar sen respirar debaixo da auga hasta dúas horas.
O caracol tarda unha hora en camiñar 50 centímetros.
De cada 100 especies animais, 97 son invertebrados.
A abella debe visitar 4.000 flores para fabricar unha cullerada de mel.

(Alumnos de 5º A, aula 8B da segunda planta)

Poster dos alumnos/as de 6ºD "Día contra a violencia de xénero"

2010-11-26T14:05:00.001+01:00

SAMAÍN 2010

2010-11-18T13:53:00.003+01:00
Perdoade pola tardanza. VELAÍ VAN AS VOSAS FOTOS DE SAMAÍN...

VALOR NUTRICIONAL DA CASTAÑA

2010-11-18T13:34:00.006+01:00

A CASTAÑA é un dos alimentos máis antigos da Humanidade e que posúe un gran valor nutritivo, moito máis que calquera froito silvestre, aínda que ten unha dixestión pesada.
Desde o Paleolítico o home alimentouse de castañas e landras. Na relixión celta, o castiñeiro debeu de ser venerado polos seus druídas en compaña do carballo.
As castañas poden comerse preparadas de moito xeitos: en prato, do mesmo xeito que hoxe se fai coas patacas, acompañando a outros manxares, especialmente a carne ( de pelo ou de plumas). Cando se comen soas pódense presentar asadas ( en auga, sal e fiúncho; en leite...) ou crúas botándoas a amolecer en viño ou leite. Tamén se lle pode botar mel. Durante centos de anos a única cea para todos os da casa, especialmente cativos e maiores, era unha cunca de leite con castañas e mel.
As castañas compóñense dun 50% de auga, 40% de carbohidratos, 2% de graxa e 8% de proteínas. Teñen moita fibra e casa nada de calorías.
Nutritivamente , a castaña amosa un equilibrio entre o almidón e as vitaminas: é rica en vitaminas B e C. Mesmo asada non perde a súa riqueza en vitamina C, tan feble noutros alimentos, porque ao asalas ou cocelas coas dúas peles está protexida por elas, e xa se sabe que as vitaminas se perden cando están en contacto co osíxeno da auga ou do aire. Se a cocemos coa pel interior soamente, pode perder a metade da vitamina C,pero case sempre a cocemos coas dúas peles.
Así, a castaña ten máis vitamina C que a maioría das froitas e verduras ; cen gramos de castañas crúas teñen máis calorías ca 200 gramos de patacas ou cen de pan. A castaña é pobre en sodio e rica en potasio, polo que se recomenda aos nefríticos, cardíacos, hipertensos, artríticos e reumáticos. Tamén contén importantes cantidades de ferro, manganeso, iodo, fósforo e calcio. Conteñen ácido fólico o que axuda durante o embarazo á formación do feto. Favorece o tránsito intestinal. Son boas para a memoria e para o desgaste físico. Teñen un efecto antiinflamatorio. Pero cómpre dicir que é necesario mastigala ben para asimilala axeitadamente e evitar a incómoda formación de gases.

VALOR ECOLOXICO DOS CASTINEIROS

O castiñeiro foi a árbore do pan das nosas tribos antes da chegada dos romanos. Ata hai poucos anos,a castaña era alimento base da poboación europea, en forma de froito fresco,seco, sen as súas peles, ou moída en fariña. No século XVI, viñeron as patacas e o millo de América, estableceuse a competencia e perderon pouco a pouco protagonismo na dieta campesiña, e moito mais ao ser atacada a nobre árbore por enfermidades como o “chancro” e a “tinta”.O seu número diminuíu moito en Galicia .
O castiñeiro ten un gran valor ecolóxico e económico . Desde o punto de vista ecolóxico as follas do castiñeiro caen, podrecen e fan solo, aumentando a capa de humus . Arredor desta árbore desenvólvense moitas especies vexetais. A castaña sirve de alimento a moitos animais salvaxes. A sombra dun castiñeiro é boa e fresca. E os soutos de castiñeiros dan lugar a paisaxes fermosas que enriquecen o patrimonio natural de Galicia. ¿Canto vale unha paisaxe?
Desde o aspecto económico a madeira do castiñeiro é unha madeira nobre, de indiscutible calidade : é boa , fermosa e duradeira. En Galicia, tradicionalmente, usábase para as vigas ou trabes das casas , para pontóns ou táboas dos pisos, armarios, cadeiras, arcas... Sempre foi unha madeira moi valorada pola súa longa duración, e por eso os vellos sempre dicían: “ o castiñeiro é eterno “. Tamén cómpre dicir que é unha madeira á que é moi difícil que entre a molesta traza.
A industria da castaña parece estar ganando novos folgos coa súa modernización, así comercialízase marrón glacé, tortas de castañas e moitas outras saborosas sobremesas.
O castiñeiro é unha especie monoica, e por iso un mesmo castiñeiro bota flores masculinas (candeas) e flores femininas ( que están agochadas na base das candeas). A fecundación das femininas polo pole das masculinas dá orixe aos ourizos e ás castañas. E das flores dos castiñeiros tamén obteñen as abellas moito pole e néctar para facer mel. O castiñeiro é unha árbore nobre e non só produce castañas. Dános unha magnífica sombra no verán e leña en inverno. En simbiose, produce uns marabillosos cogomelos, compañeiros culinarios nos máis delicados pratos . Sen esquecer que embelece a paisaxe, e protexe e mellora o ecosistema humano.

OS MORCEGOS

2010-11-18T13:22:00.004+01:00

Os MORCEGOS arrastran unha lenda negra que aínda hoxe en día está presente na nosa supostamente descrida e pragmática civilización . Só o seu nome provoca rexeitamento e medo. Pero nada máis lonxe da realidade, os morcegos son animais beneficiosos para a humanidade, absolutamente inofensivos e, por se fose pouco, un prodixio da adaptación.

Apareceron no noso planeta no Eoceno, hai aproximadamente 56 millóns de anos, como constatación de que serían os mamíferos quen dominasen a Terra. E, desde entón, ningún outro mamífero foi capaz de voar, así que son os únicos que dominan un mundo reservado ás aves e aos insectos. De aí o nome que os científicos dan á orde taxanómica que ocupan : Quirópteros (do grego khéir=”man” e pterón=”á”). Isto permitiulles proliferar multiplicando o número de especie ata rozar o millar.

Ningún ecosistema fóra dos casquetes polares, as máis alta montañas ou os máis áridos desertos está libre destes mamíferos alados. Toda unha avantaxe. Porque os morcegos exercen un papel inapreciable no mantemento dos ecosistemas e as súas especies. Por un lado, contribúen a repoboar con sementes da infinidade de árbores e arbusto de cuxos froitos se alimentan. Ao excretar as sementes lonxe do lugar onde as inxeriron , realizan unha sementeira e dispersión de diferentes especies de extraordinario valor ecolóxico. Por outro lado, ao igual que outros insectos, encárganse da polinización de moitas árbores e plantas. Deles depende, por exemplo, especies como os bananeiros, moitas palmeiras datileiras, os baobabs africanos, o agave ( do que se obtén tequila), ou os mangos, entre un longo etcétera. E mentres o mundo lamenta a alarmante situación das abellas, ás que precisamos no seu papel polinizador, esquecemos que outro tanto fan os morcegos con infinidade de plantas.

E o seu papel beneficioso non termina coa polinización. Igual de importante é a súa capacidade para acabar con certos insectos. Porque os morcegos son os animais que máis insectos matan e devoran durante as horas de escuridade. Ningún outro grupo animal sofisticou tanto a súa fisioloxía coma estes cazadores alados. Armados dun “sónar biolóxico”, emiten infrasóns, que, ao rebotar, son captados por uns extraordinarios pavillóns auditivos de forma que conseguen converter as ondas recibidas nunha paisaxe detallada. Este sistema , coñecido como “ecolocación” permítelles detectar un mosquito en voo en absoluta escuridade ou evitar no aire un obstáculo do grosor dun pelo humano. Como resultado, os morcegos insectívoros líbrannos cada ano de millóns de insectos daninos para a nosa especie.

Existen case mil especies de morcegos. Desde enormes frugívoros que poden rozar os dous metros a pequenos morcegos insectívoros de apenas 12 centímetros e dous gramos de peso.
Os que cazan pequenos mamíferos, que se alimentan de pole, que pescan ao voo sobre a superficie de ríos e lagos e incluso os hai que se alimentan doutros morcegos. Unicamente tres especies se alimentan de sangue. E , destas só unha o fai doutros mamíferos, pero só de sangue do gando, e moi rara vez, da do home. Aínda así é unha perda insignificante de sangue , non máis que uns poucos mosquitos.

A súa presenza é beneficiosa para o home, aínda que tamén esconde perigos. A súa mordedura pode contaxiar algunhas enfermidades e incluso as súas feces, pero só tres ou catros especies das remotas selvas africanas, nin moito menos toda a especie.

CURIOSIDADES
Etimoloxicamente provén da palabra latina mus-muris= rato e caecus=cego. Viría a significar xa que logo “rato cego “.
Non son cegos, como se cre, a maioría dos morcegos gozan dunha vista excelente. O único que non distinguen son as cores.
Cando vai frío enrólanse nas súas propias ás como nunha casaca, se vai calor expándenas para refrescar o corpo.
Os morcegos adoitan vivir en grandes colonias. Á alborada, millares deles reúnense nos teito de grandes covas para pasar as horas de luz ao abrigo das rochas. Deste xeito protéxense dos predadores e conseguen calor durante os xélidos meses de invernos, período no que os morcegos baixan as súas constantes vitais ata un estado de vida latente. O seu ritmo cardíaco mantense ao límite e o consumo de osíxeno descende ata ser cen veces menos.
A súa lingua está cargada de saliva anticoagulante.
A larinxe produce sons de alta frecuencia que a boca e o nariz modifican. Deste xeito, ao emitilos, non só permite a “ecolocación”, senón que tamén consegue que os morcegos poidan comunicarse entre eles.
Os pés non lles serven para manterse erguidos, pero permítenlles a fixación invertida cando colgan das pólas ou rochas.
Dan a volta sempre á esquerda ao saír da cova.
Só dan a luz unha cría ao ano. E a súa expectativa de vida é de 10 a 30 anos, segundo a especie.
Os seus principais inimigos son os parasitos: pulgas, carrachas e ácaros.
Son limpos e acicálanse a si mesmos constantemente.
Cando un bebé morcego queda orfo outros adultos adóptano.
Unha especie de pequeno morcego pode comer ata mil mosquitos nunha hora.
En Galicia hai 19 das 40 especies de morcegos que viven en Europa. O que fai da nosa terra un paraíso para os quirópteros europeos.
Hai unha lenda que di que se se lle dá a alguén a beber sangue de morcego , non durmirá nunca máis . Outros din que é un afamado bebedizo para namorar e aínda hai quen apunta que é mortal ;se se bota no viño e se lle dá a beber a alguén, este morre ou tolea.
Aínda que non se debe ter un medo desmesurado, si convén evitar manipulalos ou telos no lugar onde se vive, tal como acontece con calquera animal salvaxe.
Os morcegos son os primeiros e únicos mamíferos capaces de voar.

REFRÁNS...

2010-11-17T11:46:00.002+01:00

Os REFRANEIRO forma parte da nosa literatura popular, consititúe un verdadeiro tesouro na cultura tradicional. Nas súas breves e sentenciosas frases encérrase gran parte da sabiduría do noso pobo.
Os rapaces e rapazas de 6ºC quixeron traballar co refraneiro deste tempo de outono , tamén no que fai referencia a estes meses do ano, especialmente: setembro, outubro e novembro , nas diferentes celebracións destas datas e nos produtos típicos e festividades.
Coñecemos moitos, aprendemos a entendelos e respectalos e traballámolos creativamente, aquí hai unha pequena mostra.

PRODUTOS DE OUTONO

2010-11-16T10:11:00.004+01:00

O outono é a estación na que comeza a escuridade, o tempo frío, a choiva… , pero tamén é unha época que regala os nosos sentidos coas mil cores da súa paisaxe e cunha gastronomía riquísima en produtos, alimentos da nosa terra cun recendo e sabor inconfundible.
O alumnado do Fogar coñece ben moitos deles porque en moitas casas recóllenos nesta época. Por iso o alumnado de terceiro ciclo quixo facer unha exposición de produtos tipicamente outonais e coñecer o seu vocabulario específico. Sen esquecermos que familias e profesorado temos que continuar insistindo na importancia de seguir unha dieta equilibrada e variada, especialmente durante a infancia e puberdade.

O Samain de 6º B e 6º D

2010-11-11T12:19:00.001+01:00

samais on Prezi

SAMAÍN E MAGOSTO EN EDUCACIÓN INFANTIL

2010-11-08T12:10:00.002+01:00
Os nenos e nenas de Educación Infantil celebramos o Magosto e o Samaín así:

OS PEQUERRECHOS DO COLE...

2010-11-06T20:10:00.001+01:00

As titoras de 3 anos, Teresa Montáns e Sonia Veira quérennos presentar aos pequerrechiños do colexio. Mirade con atención as súas orlas, e veredes o guapísimos que son. Ademais, díxome un paxariño que son moi traballadores, e xa están perfectamente adaptados á rutina escolar.

BENVIDOS AO FOGAR!!

CONCURSO DE CABAZAS MONTRUOSAS

2010-10-28T21:29:00.006+02:00

Velaí van os nomes dos gañadores do noso concurso de cabazas. Ademáis dos diplomas aos gañadores, o día da celebración do Magosto, entregaremos os premios a todos os gañadores.
NORABOA a todos e todas!!!

CATEGORÍA DE EDUCACIÓN INFANTIL

Nivel 3 anos
Noa Pose Martínez

Nivel 4 anos
Pablo Sabucedo García

Nivel 5 anos
María Rey Trigo

Mención especial á orixinalidade
Manuel Pérez González

CATEGORÍA DE EDUCACIÓN PRIMARIA

1º Nivel
Javier García Hurtado de Mendoza

2º Nivel
María Sabucedo García

3º Nivel
Alejandro Santos Sueiro

4º nivel
Antón vila Leis

5º Nivel
Eduardo Souto Barca

6º Nivel
Alba Rodríguez Pombo

6º A e o XACOBEO

2010-10-27T11:54:00.009+02:00

O ano Xacobeo, tamén chamado Ano Santo Compostelán é unha celebración católica que se celebra en Santiago de Compostela os anos en que o 25 de Xullo, festividade do Apóstolo cae en domingo. Isto sucede cunha regularidade de 28 anos, de 6-5-6-11 anos, o que supón que en cada século se celebran 14 Xacobeos. O primeiro do que se ten noticia é do ano 1428, e os últimos foron en 1993, 1999, 2004, 2010, e o próximo será no 2021.
Para conseguir a “bula xubilar”, hai que visitar a catedral, rezar unha oración, cando menos o “Credo”, e pedir polas intencións do Papa. Tamén se debe recibir a penitencia e a comunión. A graza que obtén o peregrino é a Indulxencia Plenaria do seus pecados.
Sábese que, tras a morte de Cristo, Santiago o Maior segue a traballar na súa labor apostólica. Inicia a misión evanxelizadora no sur de Hispania, e máis tarde pasa ao norte por Tenas Portuguesas alcanzando Iria Flavia en Galicia.
Volve a Palestina e, despois de violar a prohibición de predicar o cristianismo, foi decapitado no tempo de Herodes Agripa.
Conta a lenda que os discípulos de Santiago recolleron o seu corpo e trouxérono nunha barca, que guiada por un anxo, chegou ata Galicia, desembocando en Iria Flavia (cerca de Padrón), capital da Galicia Romana.
Alí intentaron enterralo nun campo, pero a raíña Lupa, dona das terras non llo permitiu.
Ao final deulles uns touros salvaxes, pensando que os atacarían, pero os touros volvéronse mansos e foron andando, levando o corpo do Apóstolo. Cando os touros se detiveron, enterraron alí o corpo e fixeron una pequena capela, que co tempo foi esquecida.
Segue a lenda dicindo que pasados uns anos, un emitaño chamado Pelaio, comezou a ver bailar na noite uns resplandores misteriosos. Inmediatamente comunicou o descubrimento a Teodomiro, Bispo de Iria Flavia.
Teodomiro informa ao Rei, quen organiza a viaxe e ao chegar ao “Campo de estrelas” determina a construción dunha pequena igrexa. Teodomiro trasladou a sé episcopal a este lugar, e morreu no ano 847. (En escavacións arqueolóxicas posteriores apareceu a súa tumba.)
A partir deste momento é creado oficialmente a Tumba do Apóstolo neste lugar máxico, preto de Fisterra. O camiño cara Fisterra era indicado en calquera lugar de Europa, polos estrelas da “Vía Láctea”.
As reliquias de Santiago foron aproveitadas polos monarcas asturianos e leoneses para consolidar o seu reino en posición a Al- Andalus, e para darse a coñecer o resto da cristiandade Europea. Faise a Santiago o abanderado do exércitos cristiáns en loitas militares e créase a lenda da intervención do glorioso Apóstolo na máis que dubidosa, batalla de Clavijo. Dende entón os exércitos cristiáns teñen batalla co berro: “Santiago y cierra España”.
Ao longo do século XI intensifícanse as peregrinacións, e os reis organizan a ruta para facilitar o tránsito. Comezan a construír pontes, hospitais, albergues.
No século XII, coa concesión de Roma dos Anos Santos composteláns, o Camiño de Santiago recibe o espaldarazo definitivo.

Hai moitos comiños para chegar a Santiago, un para cada peregrino:

- O camiño Francés
- A Ruta da Costa
-O Camiño Portugués
-A Vía da Plata
-Os camiños de Levante
-O camiño de Sant Jaune
-A Ruta da lá
-O camió de luadua

Estas peregrinacións foron algo máis que unha ruta relixiosa, significa a unión de España con Europa desde o punto de vista económica, social, cultural e artístico.
A catedral de Santiago foi o maior templo da España que existía. Estaba situada sobre un outeiro e o seu aspecto impresionaba ós viaxeiros ando chegaban: a escalinata de acceso á porta occidental, o pórtico da gloria, as lámpadas, o botafumeiro…

O Botafumeiro é un dos símbolos máis populares da catedral: é un enorme incensario que se pendura da bóveda central en ocasións especiais. Pesa 53 Kg, e é capaz de elevarse a 20 m de altura, acadando velocidades de ata 70 Km/h. O Botafumeiro xurdiu por a necesidade de resolver un problema sanitario.
Durante os escuros séculos do medievo, azoutados polo vandalismo e as pestes. Os peregrinos, por miles, protexíanse na catedral non só para rezar ó Apóstolo, se non tamén para protexerse do mal tempo. E era tal a aglomeración que a cidade sufriu varias epidemias. Encargouse entón o enorme aparello para que actuase como desinfectante e dulcificase o cheiro.
As persoas encargadas de facelo fundionar son os “TIRABOLEIROS”, que vestidos cunha túnica vermella, tiran dunhas cordas e balancéano. Hoxe só se utiliza en ocasións especias e solemnes . En 1993 o Camiño de Santiago foi declarado PATRIMONIO DA HUMANIDADE pola Unesco.

SAMAHÍN

2010-10-25T21:44:00.002+02:00

EMPEZAMOS UN NOVO CURSO...

2010-10-21T22:14:00.002+02:00

Benvidos a un novo curso, onde aprenderemos moitas cousas, afrontaremos novas experiencias, teremos novos compañeiros, novos mestres e mestras, pero, sobre todo, medraremos como persoas.
Para iniciar o curso, e tamén para que vos faga reflexionar un pouquiño en cómo cambiou a situación da muller en particular, e dos nenos en xeral, en non moitos anos, facémosvos chegar un interesante video onde poderedes apreciar como era un día na vida dunha nena de 12 anos, aló pola década de finais dos setenta.
A algúns dos vosos pais e nais, seguro que esa vaixela do comedor da escola lles trae algún que outro recordo, ou polo menos a min si mos trae... (creo recordar que no comedor do noso colexio, aló polos anos oitenta, usábase unha louza moi similar).
Espero que vos guste. Xa me contaredes...
VIVIR CADA DÍA EN TERRAS DE FRIOL. LUGO

VACACIÓNS...!!!!!!!!!!

2010-07-15T00:23:00.002+02:00

OBRADOIRO DE PLÁSTICA

2010-06-22T21:15:00.020+02:00

Este venres os OSOS e PARRULOS desfrutamos do noso último obradoiro…o de MANUALIDADES.
Dividimos a aula en 4 espazos ou actividades.

As nais de Nerea e Breixo encargáronse de elaborar cos pequenos unha casa a partir de caixas. Foi toda unha tarefa para o maxín e mirade que casiña máis bonitiña nos quedou.

A nai de Marcos estivo elaborando pelotas de fariña e arroz.
1. Empregando un embudo enchemos media botella de fariña/arroz.
2. Inchamos un globo e puxémolo na botella.
3. Dámoslle a volta e baleiramos o contido da botella no globo.
4. Sacamos o globo da botella e deixamos saír o aire co moito coidadiño.
5. Atamos o globo e xa temos a pelota.
6. Para que non rompa cortamos boquillas dos globos e forramos a nosa pelota con globos de cores.

O pai de Carla encargouse de decorar pinzas. Primeiro fixeron un pequeno tulipán e despois deixaron volar a imaxinación para decorar unha pinza propia. E que estes nenos son todos uns artistas.

A nai de Fabián elaborou uns preciosos chaveiros de corcho con chinchetas, que non serían posibles sen o traballo das nais participantes nos obradoiros. A que son bonitos?

Ó longo da semana tamén fixemos PELOTAS DE LANZAR coa colaboración da nai de Breixo. Primeiro fixemos as pelotas como as anteriormente citadas e despois envolvímolas con tela e atámolas con lazos. E a desfrutar!

Como todo o bó…remata o curso…e rematan os nosos obradoiros coas familias.
Xa sabedes que sen vós non sería posible.

Así que o principal é darvos as GRAZAS de parte de tódolos Osos e Parrulos.
GRAZAS por participar na vida da escola
GRAZAS pola vosa colaboración
GRAZAS por ensinarnos tantas habilidades
GRAZAS por levarnos de excursión
GRAZAS por vir a contarnos contos

En fin GRAZAS por todo.

OBRADOIRO DE COCIÑA

2010-06-19T22:38:00.005+02:00

Como os obradoiros teñen tanto éxito entre as familias e os nenos, esta semana os OSOS e PARRULOS seguimos con eles. O mércores repetimos na cociña….
A mamá de Samuel Regueira ensinounos a facer TARTA DE FROITAS:

1. Cortamos kiwis e melocotón en almíbar.
2. Mollamos o biscoito co almíbar do melocotón.
3. Montamos a nata e untamos a nosa tarta con ela.

E o papá de Carla amosounos como se fan as TRUFAS DE CHOCOLATE.

1. Desmenuzamos as galletas.
2. Botamos leite condensada e colacao.
3. Mesturamos todo.
4. Facemos boliñas e rebozamos en virutas de chocolate.

Como vedes con esta receta os osos e parrulos quedamos ben rebozadiños pero gustounos tanto que despois de cociñar non podíamos parar de chupar os dedos.

Mentres uns cociñaban outros exercitaban a mente con xogos e outros fixeron bolas de lanzar coa mamá de Breixo, que amablemente voltou a colaborar.
O fin de actividades levouse a cabo coa degustación de tan deliciosos platos.

GRAZAS ós papás por seguir participando…e tamén ás profes colaboradoras, Lore Croques e Yoli, que desinteresadamente fixeron posible estas actividades .

OBRADOIROS DE PLÁSTICA

2010-06-14T09:46:00.013+02:00
Este venres pasado (día 11 de Xuño) seguimos coas visitas dos pais/nais de osos e parrulos para a través dos Obradoiros ensinarnos moitas cousas.
Hoxe adicamos a mañá aos obradoiros de plástica; tivemos catro para poder ir pasando por todos eles.

- Botes de sal de cores.
- Papiroflexia.
- Colares de macarróns.
- A piñata. Papel maché.

No Obradoiro dos botes de sal de cores estivo a nai de Marcos. Os materiais que precisamos foron: sal fina, xis de cores, frasco transparente con tapón e algodón.

Primeiro estendemos sal fina nun folio, e logo a pintamos
cunha xis dunha cor frotando nela. Cando está toda pintadiña
a botamos no frasco, e así voltamos a empezar para facelo
con outra xis doutra coro así ata que teñamos cheo o bote.
Logo o tapamos cun pouco de algodón para que o sal
non se poida mover e mesturarse todo e poñemos o tapón ben tapadiño.
Quedounos chulísimo!

No seguinte obradoiro, o de papiroflexia, contamos coa axuda da nai de Alán. Con ela empregamos papeis para facer bolboretas de cores e un xogo divertido co papel.
Os materiais foron: papel, rotuladores e pinzas.

A nai de Fabián levou o Obradoiro de colares de macarróns. Os materiais foron: macarróns previamente pintados e corda para poder insertalos e facer os colares.

A que vos gusta como nos quedaban?

E para rematar a nai de Breixo levou o obradoiro de papel maché, axudounos a facer unha piñata moi especial, era NAVE, a nave dos Little Einstein. Empregamos papel de xornal e cola. Só nos faltou pintala para que quedase igualiña que a orixinal, agora falta por saber que terá a piñata de Nave dentro… ???? Seguro que cousas boas…

Neste obradoiro tamén fixemos murais
con papel piñocho.

OBRADOIROS COAS FAMILIAS

2010-06-11T16:31:00.006+02:00

Como xa está a terminar o curso que mellor forma de facelo que con actividades lúdicas e educativas que esperten o interese dos máis pequenos. Por iso estamos a levar a cabo obradoiros de cociña e plástica nos que as familias dos OSOS e dos PARRULOS veñen a enseñarnos moitas cousas.
Este mércores comezamos cun taller de cociña no que fixemos unha MACEDONIA DE FROITAS coa mamá de Alberto:

1. Cortamos a froita: 3 mazás, 3 peras, 3 plátanos, unhas poucas de uvas e a piña en almíbar.
2. Exprimimos o zume de 3 laranxas.
3. Engadimos o zume de laranxa e da piña en almíbar e revolvemos.

E ademáis fixemos MORCILLÓN DE CHOCOLATE coa mamá de Stefanía:

1. Desmenuzamos un paquete de galletas.
2. Mesturamos as galletas con azucre, cacao en polvo, 1 ovo e margarina.
3. Fixemos o noso rolo e metémolo no conxelador.

Mentres que esperábamos o noso turno para ser cociñeiros e cociñeiras estivemos facendo outras cousiñas que tamén nos encantan.

E por suposto o mércores degustamos a nosa macedonia e o xoves sacamos o morcillón do conxelador para degústalo. Estaba todo boísimo. Grazas mamás.

EXCURSIÓN AO PORTO E Á LONXA DA CORUÑA

2010-05-31T12:00:00.003+02:00

Os rapaces e rapazas de 4º fomos de excursión ao Porto e a Lonxa da Coruña.
Cando chegamos ao Porto estábanos esperando a nosa guía, Bea, que nos foi explicando dende o autobús todo o que había. O primeiro que vimos foi o peirao dos Trasatlánticos, onde tivemos sorte e puidemos ver un bastante grande chamado “ Island Escape”. Tamén vimos uns depósitos enormes con cemento e alumina.
Despois fomos á Lonxa, onde nos ensinaron moitos produtos que entran no Porto da Coruña: trigo, cebada, millo, gluten, melaza, carbón, cacao, petróleo e outros, e explicáronnos de onde viñan e para qué se empregaban.Tamén puidemos ver como os traballadores transportaban o peixe e un deixounos tocar una centola que estaba moi viva.
Tras saír da Lonxa leváronnos no autobús ata o peirao de San Diego, o do Centenario…Vimos como o tren chegaba ata o mesmo Porto cargado de carbón e unha zona onde se desguazaban os barcos vellos.
Rematada a visita, tivemos tempo para ir á Torre de Hércules, que nos gustou moito, achegámonos á rosa dos ventos que está ao seu lado, contemplamos a marabillosa paisaxe e xogamos polos arredores.
Pasámolo moi ben e gustaríanos volver outro día. Sacamos moitas fotos e aquí vos deixamos algunhas para que poidades velas.

AS CORES DA MÚSICA

2010-05-28T10:21:00.006+02:00

Neste mes de maio os Parrulos e Osos de 4 anos do cole participamos nun obradoiro do Pazo da Cultura que organizaban o Concello e a ASPG e que encheu de cores as nosas mentes.
Grazas a Raquel Galavís Troncoso sentimos a música de Wagner, Schoenberg…e fomos quen de transformala en cores como se fósemos Paul Klee ou Kandinsky.
Foi emocionante!
Asimesmo puidemos gozar da exposición da “CIDADE” desfrutando dos traballos dos nenos e nenas de todo Carballo e abofé que somos verdadeiros artistas como vedes nas fotos.
Bo traballo compañeiros!

1º PREMIO MELLOR XORNALISTA INFANTIL (CATEGORÍA 6-12 ANOS)

2010-05-26T13:16:00.005+02:00

Unha nena do noso colexio, María Añón Mallo, de 5º C acaba de obter o 1º premio dentro do Programa Prensa-Escuela de “ La Voz de Galicia “ na categoría de MELLOR XORNALISTA INFANTIL (6-12 ANOS) por un traballo de redacción e debuxo presentado a partir dun artigo lido no xornal.

E agora, para que todos e todas vos animedes a participar o ano que vén, sabede que María, o seu irmán e os seus pais van desfrutar dunha viaxe ao Parque Warner en Madrid, con tódolos gastos pagos. Que envexa!!!

PARABÉNS A MARÍA!!!

SEMANA DAS LETRAS GALEGAS II

2010-05-25T12:24:00.003+02:00

Ademais do día dos avós, tamén fixemos no cole un FESTIVAL DAS LETRAS. Pasámolo moi ben, e tivemos a oportunidade de ver ás cantareiras do Fogar, Aurora, Miriam. Lorena Croques, Clarisa, Loli Cotelo e Charo, que nos amosaron o ben que tocan a pandeireta.
Os nenos de 4 anos tamén bailaron unha peza tradicional. Que ben o fixeron!!!
Violeta e o seu saxofón foron un auténtico éxito!!
E non nos esquencemos dos fantásticos guitarristas e das marabillosas voces dos nenos e nenas de 6º que fixeron un emotivo recital de poemas de Uxío Novoneyra.
Velaí tedes as fotos da actividade. Que as desfrutedes!!!

SEMANA DAS LETRAS GALEGAS: o día dos avós

2010-05-19T12:01:00.006+02:00

O venres 14 de maio no CEIP Fogar festexamos o Día dos avós. Foi un día moi especial posto que puidemos coñecer os oficios da man das persoas que máis saben do mundo, os maiores. Con este motivo, tivemos o pracer de recibir a diferentes avós e bisavós que nos contaron cousas moi interesantes sobre os seus traballos.
O alumnado de Primaria puido observar como traballa un ebanista, José Manuel Rodríguez, avó de Tania e Nerea Sanjurjo, un zapateiro, Ramón Rodríguez, avó de José, Pedro e Juan Pereira e unha palilleira, Mª José Santos, avoa de Andrea Vila; e os pequenos de Educación Infantil desfrutaron da presencia dos seus propios avós. A bisavoa de María ensinounos cancións tradicionais tocadas coa pandeireta, o avó de Álvaro cómo pescar pulpos posto que era mariñeiro, a avoa de Diego,Mª Carmen Méijome, todo o que tiña que facer antes de ir á escola e como era a vida antes, un pariente de Elena contounos un conto tradicional e a avoa de Andrea cómo palillar.

Todo o cole queremos dar as grazas ós avós e bisavós dos nenos por participar na vida da escola e ensinarnos tantas cousas.

ILUSTRADORES NO COLE!!!

2010-05-14T21:27:00.003+02:00

Ó longo destes días viñeron ó cole dous ilustradores que fixeron as delicias dos máis pequenos.
O día 10 de maio tivemos a visita de Manuel Uhía o ilustrador da “Rata linda de Compostela” que amosou ós máis pequenos, Educación Infantill e 1º de Educación Primaria, cómo debuxar. E o 11 deste mesmo mes veu Violeta Monreal escritora e ilustradora de “Días de perros” para 2º de Educación Primaria coa que fixemos un debuxo dun pirata rasgando cartulinas.
Ademais de conseguir os autógrafos destes ilustradores nos nosos libros coñecemos un oficio cheo de enxeño, o debuxo, que quizais nun futuro sexa o noso. E por suposto deixamos volar a nosa imaxinación…

CARAPUCHIÑA VERMELLA...

2010-05-13T10:01:00.008+02:00

Como xa sabedes @s alumn@s de 3º B participamos no concurso de relato curto “Tíralle da Lingua” da Asociación Socio-Pedagóxica Galega e... gañamos!!!
Pero, para chegar ata aquí tivemos que ensaiar duro (na casa, nos recreos...)
e aprendernos de memoria o relato dunha “Carapuchiña Vermella” que... non é o que semella.
Aínda que fomos cinco os que actuamos (Pedro Pereira, Dalia Badic, Brais Castro, Laura Baldomir e Arel Gómez), os nosos compañeiros e compañeiras animáronnos e apoiáronnos moito. Grazas a el@s e ao noso esforzo aquí vos mostramos o que conseguimos facer.

PARA TI, MAMÁ...

2010-05-11T13:22:00.029+02:00

O grupo de 3º A fixemos unha poesía con motivo do Día da nai. Entre todos, escribimos no encerado palabras que se nos viñan á cabeza ao pensar nas nosas nais. Despois, buscamos algunhas outras que rimasen con elas.
Pouco a pouco foron saíndo os versos. María foinos escribindo no ordenador e todos iamos vendo o que tiñamos feito ata o momento, e así, a través da pantalla, puidemos ir realizando algúns cambios que a melloraban.
Máis tarde, cada un de nós, copiouna nun folio que posteriormente decoramos cos nosos debuxos e pegamos en cartolinas de cores.
Tamén fixemos un broche de fieltro con forma de margarida. Aproveitando o último verso da nosa poesía, o suxeitamos á composición e o levamos así para casa.
Aquí querémosvos ensinar a poesía e no xornal escolar xa vos explicaremos “Cómo facer un broche en sete pasos”.
Esperemos que vos gusten as dúas cousas.

MAMÁ, TE REGALO... /02/05/10)

Autores: niños y niñas de 3º A

Mamaíta, en este día, tu día
quiero regalarte la luz de la luna
por todas las noches
que me meciste en mi cuna,

quiero regalarte
todas las estrellas
para agradecerte
tus nanas bellas.

Te doy mi corazón
por taparme, mientras dormía,
tantas veces con el edredón.

Entonces,
te ponía las alas de ángel
cada vez que me contabas
el cuento donde aparecía Hänsel.

Gracias por educarme
con tanto cariño
mientras que fui
tan niño.

Ahora quiero regalarte
una pompa de pez
para que guardes esos recuerdos
una sola vez.

Mamá, después,
con hermosos lazos
ata con cuidado
todos nuestros abrazos.

Con 8 años
te regalo un coco
para que en él
siga cabiendo de todo un poco:

- las estaciones para que
me sigas fascinando con tus canciones,

- una rosa
que te convertirá en mariposa,

- un collar
para que en él,
mis “te quieros” puedas colgar,

- un beso
con mucho peso,

- mi cariño
con un guiño,

- mi amor
para que no sientas dolor,

- mi paz
porque sé que esa es tu felicidad,

- todo mi universo
a través de este verso.

Mamá, aquí tienes
esta margarita
porque, como tú,
es muy bonita.

SAÍDA A ERBOEDO (LARACHA)

2010-05-07T22:03:00.003+02:00

TODAS AS NENAS E NENOS DE 3 ANOS FOMOS VISITAR O CENTRO DE TURISMO ECUESTRE “O VENTOSO” QUE SE ATOPA EN A LARACHA.

PRIMEIRO FORON “OS POCOYÓS” E "OS ELYS” E LOGO “OS PATOS” E “OS LULAS”, XA QUE ERAMOS MOITOS PARA IR TODOS XUNTOS.

FOMOS ATA ALÍ EN AUTOBÚS. UNHA VEZ QUE CHEGAMOS RECIBÍRONNOS MOI BEN E FIXEMOS MOITAS ACTIVIDADES.
VISITAMOS O INVERNADOIRO E PLANTAMOS LEITUGAS (CADA UN/HA A SÚA) E REGÁMOLAS.
MERENDAMOS
VIMOS OS MOITOS ANIMAIS: CANS, OVELLAS, GALIÑAS, PAVOS, PORCOS, COELLOS….
E TAMÉN ¡OS CABALOS!, QUE NOS DABAN UN POUCO DE MEDO AO PRINCIPIO PERO QUE ACABAMOS CEPILLANDO E MESMO NOS MONTAMOS ENRIBA DELES.

FOI XENIAL ¡PASÁMOLO MOI BEN!

OFICIOS TRADICIONAIS

2010-05-06T10:19:00.020+02:00

O Ano Santo Xacobeo celébrase cando a festividade de Santiago Apóstolo, 25 de xullo, cae en domingo. Isto acontece cunha cadencia regular de 6-5-6-11 anos: 1993, 1999, 2004, 2010 e proximamente no 2021.
Entón a Catedral de Santiago de Compostela, sita na cidade do mesmo nome, que acolle os restos do Apóstolo Santiago, acaba converténdose nun dos principais destinos de peregrinación de Europa, xa dende a Idade Media ata os días de hoxe. De varios estilos arquitectónicos acumulados ó longo dos séculos, tivo nove torres, dúas en cada fachada e tres no cruceiro.

Aquí, dende as Cubertas, na Fachada Sur ou de Platerías, 6ºD preséntase baixo a Torre do Reloxo ou Torre da Berenguela, que coa luz acesa serve de guía ós peregrinos.

E aquí, remataban estes a súa peregrinaxe tirando as roupas vellas no pilón de pedra, presidido pola Cruz dos Farrapos, para saíren finalmente purificados.

Foi neste lugar onde rematou a nosa visita ás cubertas desta Basílica medieval. A 30 metros de altura e a 84 chanzos do chan, puidemos contemplar e gozar da beleza deste templo e da obra destes grandes mestres: Os canteiros, a quen imos adicar con admiración a páxina do blogue.

OS CANTEIROS

Cómpre citar primeiramente a un dos grandes: o Mestre Mateo, escultor e autor do Pórtico da Gloria.

"Labradores de pedra", unha das profesións máis estendidas de Galicia, grazas á abundancia do granito, impregnan de grandiosidade a arquitectura coa súa contribución artística.

Os canteiros, colectivo prestixioso, con privilexios reais durante os séculos XII ó XIV, por exemplo: a pensión vitalicia concedida por Fernando II ó Mestre Mateo; ou as doazóns adicadas a estes artesáns nos séculos XIV e XV... dexenerou a mediados do século XX nunha situación de escasa autovaloración, e de peor soldo cara os anos 60 e 70.
A SÚA PROPIA LINGUAXE: " VERBA DAS ARXINAS"
A estrutura gremial desta profesión, moi pechada no medievo, deu lugar ó nacemento dunha linguaxe propia ou " verba das arxinas" ou "latín dos canteiros"; era difícil entendelos nos seus diálogos cando empregaban esta xerga.
Os estudosos chegaron a recompilar ata " 5000 termos de vocabulario" e un importante cancioneiro no que destacan os " cantos de erguer", utilizados durante o traballo para animar a ergue-las moles graníticas.
Un exemplo desta xerga é recollida por Francisco Javier Varela Pose, nunha táboa onde se presenta o latín dos canteiros en Cabana de Bergantiños.
http://revistas.ucm.es/fll/11389664/articulos/MADR0404110113A.PDF

A CANTERÍA ACTUAL
A cantería actual conta con profesionais formados en Escolas de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos, e os máis xoves, pola Escola de canteiros de Poio ( Pontevedra), que contribuíu a evita-la extinción deste oficio.
A materia prima segue sendo o granito: silvestre, rosa Porriño ou o negro Campo Lameiro.

Obras: o cruceiro, o hórreo ( coa cruz ou o falo), as lareiras ( lares), os petos de ánimas, os reloxos de sol...
Unha mostra do cruceiro de pedra podémola atopar no patio do noso centro, aquí mesmo, no CEIP Fogar. Instalado no século pasado, na década dos setenta, ao pouco da inauguración do colexio, baixo a dirección de D. Santiago Loureiro.

Actualmente a estrutura organizativa profesional dos canteiros en Galicia caracterízase por obradoiros individuais. As provincias con máis número de artesáns da pedra son: Pontevedra, seguida de Lugo, A Coruña e Ourense.

Agardamos que esta páxina fose do voso agrado. Dende as cubertas da Catedral de Santiago, 6ºD despídese ata outra volta.

TÍRALLE DA LINGUA 2010

2010-05-05T13:39:00.002+02:00
Como di o refrán O PROMETIDO É DÉBEDA!!
Aí vos vai un álbum de fotos sobre a edición do TÍRALLE DA LINGUA 2010.

UXÍO NOVONEYRA

2010-04-29T23:15:00.005+02:00

Preme nos seguintes enlaces se queres saber máis sobre UXÍO NOVONEYRA, autor homenaxeado este ano na festa das nosas LETRAS .

http://www.uxionovoneyra.com/

http://www.diadasletrasgalegas.com/

http://www.realacademiagalega.org/GoToMainPage.do;jsessionid=F2750EBDE95F085065555B8F88796879

http://www.blogoteca.com/literalingua/index.php?cat=9481

http://centros.edu.xunta.es/ceipcondesadefenosa/bibliocondesa/proxectos/uxio/uxionovoneira.html

NORABOA!!!

2010-04-29T11:50:00.009+02:00

Dende esta bitácora queremos felicitar a todos os nenos e nenas que participaron na final do TÍRALLE DA LINGUA, en Santiago. A nosa felicitación exténdese a todos os mestres e mestras que fixeron posible este traballo, e que coa súa adicación conseguiron motivar aos rapaces e rapazas.

Pero, sobre todo, a nosa NORABOA ao grupiño de 3ºB, que coa súa titora triunfaron no Teatro Principal coa CARAPUCHIÑA VERMELLA.

Máis adiante tentaremos p0ñer un álbum coas fotografías da actividade. Estade atentos!!!

CONCURSO DE DEBUXO DO DÍA DA NAI
Por outra banda, hoxe tamén recibimos a noticia de que o noso cole foi un dos que máis premios obtivo neste concurso.
Tamén dende aquí queremos felicitar a:
Ainoa Álvarez Casás, de 1º A, gañadora do primeiro premio no 1º ciclo.
María Porteiro Figueiras, de 6º D, gañadora do primeiro premio no 3º ciclo.
Laura Casais Varela, de 3ºB, gañadora dun accésit.
Daniel Otero Suárez, de 3º C, gañador dun accésit.
Pablo Cambón Pérez, de 4º B, premio de participación.

OFICIOS DESAPARECIDOS II

2010-04-26T13:10:00.016+02:00

Como xa vos adiantaron os alumnos de 6º B… Os de 6º C este curso, estivemos matinando sobre o oficio do que iamos tratar e, despois de moito barallar…queimábanos a curiosidade por descubrir un oficio que hoxe cremos que, a lo menos polos nosos arredores,xa non se fai. MENOS MAL!!.
O oficio do que vos imos falar é o das PLAÑIDEIRAS, CHORONAS (en galego ) , ou CARPIDEIRAS. A palabra vén de plañir (sollozar ) e esta , do latín plangere.
As plañideiras eran mulleres de bágoas doadas, profesionais do pranto que cobraban en cartos ou ben en especies (saco de garabanzos, pan, aceite…) por chorar por un morto ao cal non viran en toda a súa vida, e ao que esquecerían no intre de cobrar.
As choronas ían cubertas cun velo e cunha túnica de cor gris azulado, que era a cor empregada para amosar a dor,,; enchían un vaso coas bágoas que derramaban. Estes vasos, chamados lacrimatorios, encerrábanse con moito coidado dentro da urna onde se depositaban as cinzas do difunto. Normalmente estas choronas só se alugaban para os enterros dos ricos, por iso non se metían estes vasos lacrimatorios nas urnas dos pobres para demostrarlle á posteridade que ningunha persoa chorara nos seus funerales.

A súa orixe remóntase ata o ANTIGO EXIPTO. Canto máis rico era o finado, máis choronas ían ao funeral, amosando así coa súa presenza o importante nivel de status que posuía en vida a persoa obxecto dos seus choros.

Grupo de plañideiras . Tumba de Ramose. XVIII Dinastía.

A forma de amosar a dor era variada: a través de laios e incluso berros descontrolados, golpeándose no peito, botando terra sobre a cara, a cabeza e o corpo (tratando de agachar a súa beleza externa ) tirando enerxicamente do pelo,( despeinándose e incluso arrincándoo ), é dicir, en conxunto manifestando unha sentida conta da profunda dor que implicaba a perda dun ser querido, a través dun comportamento claramente atípico e alonxado do estado sosegado e tranquilo que era normal na vida cotiá..
A presenza das plañideiras nunha cerimonia fúnebre ía máis aló do que podería considerarse unha pura figuración teatral, xa que todo parece indicar que a súa actuación era parte dun ritual no que os laios mesturábanse coas oracións dos curas e coas danzas executadas por outros participantes, tratando con todo isto de chamar a atención das divinidades, as cales protexerían ao defuunto na súa ardua e perigosa viaxe ata o MÁIS ALÓ. A que máis choraba, máis se lle pagaba porque críase que canto máis choraran, máis pronto entrarían no REINO DOS CEOS.

A profesión de plañideira ( que sempre se desenrolaba en grupos ) transmitíase de nais a fillas, polo que é moi corrente atopar nas pinturas a nenas pequenas exercéndoa, nenas que seguramente estarían aprendendo o oficio das súas nais e que se distinguen polo tamaño, máis pequeno co das súas compañeiras adultas e tamén por levar a un lado da cabeza unha especie de rizo chamado “TRENZA DA XUVENTUDE”.
As autoridades eclesiásticas comezaron o acoso as plañideiras na Idade Media porque non estaba ben visto que se organizara un drama pola morte dalguén a quen se supoñía que ía a unha vida mellor. Ao encontro con Deus. Non tiña sentido predicar que a morte era o comezo dalgo mellor se logo os familiares do difunto organizaban un drama.A Igrexa puxo lindes a partires do século XIII e os cortexos fúnebres que estaban cheos de choronas, empezáronse a transformar en procesións compostas por curas, monxes pobres e nenos orfos que recibían unha limosna pola súa presenza. Quedaron prohibidos os berros, desgarros de vestiduras e os tiróns de pelos. No seu lugar chegaron as oracións e os salmos. Incluso, por parte de clero, chegaron a impoñerse multas.

En Valencia tamén se puxeron serios coas “ ploradoras “( século XIII ). Xuntáronse tantas e tan escandalosas que se ameazou con azoutes ás que se atreveran a manifestar con laios e rachaduras de vestidos a dor finxida. O escándalo que armaban no velorio, pasábano logo á igrexa, ao funeral. O cura berraba e as choronas berraban máis. Chegouse a prohibir a entrada destas mulleres durante o culto e estaban ameazadas coa excomunión maior se choraban por un morto que non fora delas.

Unha ORDENANZA de 1486 DICÍA:

“Que ninguén se tire dos pelos na casa nin fóra, salvo os familiares máis achegados, baixo multa de 10 maravedíes”

Este oficio aínda se segue a facer nalgúns países sudamericanos. É moi empregada na costa do Caribe colombiana. Tal como se facía no século XVII, en San Juan del Río, xúntáronse as plañideiras, Mulleres todas sanjuanenses e unha a unha amosaron diante de 150 persoas xuntas no “MUSEO DE LA MUERTE”
O arte do ben chorar e de expresar a dor por alguén, a pesares de non coñecelo en vida. Foi o primeiro Concurso Nacional de Plañideiras, organizado pola Direccion de Turismo do Municipio de San Juan del Río, coa intención de axudar a preservar esta tradición.
As concursantes tiveron que chorar durante 2 minutos ante o FÉRETRO no que se supuña que estaba o corpo dalguén querido pola chorona.Ofelia Ramírez, veciña de S. Juan, foi declarada gañadora deste Primeiro Concurso Nacional de Plañideiras.

Imaxe dunha plañideira. Pertence á XVIII Dinastía. Atópase no Museo do Louvre.

Buscando, buscando…atopamos en Internet un artigo feito por PILAR BERNAL,redactora e reporteira de Telecinco , con data de 30-X-2009,có seguinte titular:

REZOS A SOLDO: PLAÑIDEIRAS DO SÉCULO XXI, que di o seguinte: A ver que vos parece…

As plañideiras desapareceron na súa forma orixinal na primeira metade do século pasado, pero as súas sucesoras “ rezonas “ seguen a traballar en pobos de Extremadura, Galicia e Canarias.
Relátanos a historia de Ánxela. Leva 40 anos dedicándose á oración profesional. Empezou a facelo para sacarse un sustento extra cando quedou viuva e aínda non o deixou. O seu oficio consiste en atender as dilexencias da morte, :” Ir ao médico, tocar agonía na Igrexa, ao Xuzgado, ao Concello, levarlle os papeis ao cura…” Ela di que non chora, que ten que rezar ben.
Páganlle entre 20 e 30 euros por funeral. Poucos cartos, di a rezadora. Se só morre unha persoa ao mes, non lle chega para vivir. Ela sempre pide a vontade e hai xente xenerosa, pero hai outra que só lle dá o xusto.

Aquí vos amosamos máis imaxes onde aparecen as plañideiras.

Todos os nenos e nenas de 6º C desexamos que vos gustase o que vos acabamos de amosar. Nós fixémolo con moito cariño. Quizais sexa o último traballo para o blog deste colexio , tan importante para todos nós, que foi coma o noso fogar durante tantos anos,o lugar onde aprendemos a relacionarnos cós demais, a compartir ;onde fixemos grandes amigos, onde rimos, xogamos, pintamos,estudiamos e aprendemos, divertímonos e tamén choramos algunha vez.Un lugar que non esqueceremos porque nos axudou a formarnos intelectualmente e como persoas. Despedímonos, un pouco tristeiros, non sin antes agradecerllo a todo o persoal deste colexio, sobre todo aos nosos profesores ,a súa paciencia e a súa entrega que dedicaron unha gran parte do seu tempo en atendernos, axudarnos,acariñarnos e tamén … reñernos cando o precisabamos. O seu enfado,tamén necesario ,para adquirir unhas normas que nos van servir ao longo da nosa vida. Moitas grazas a todos e todas. Botarémosvos moito de menos.

OFICIOS DESAPARECIDOS

2010-04-20T09:54:00.008+02:00
Nos últimos anos producíronse moitos cambios na historia da humanidade. Estes cambios sociais culturais e económicos ocasionaron a perda de moitos oficios e profesións que antano foron esenciais. Algúns oficios somentes cambiaron de nome como os antigos bañeiros que agora son socorristas ou os antigos barbeiros que pasaron a ser perruqueiros.
Os alumnos e alumnas de 6º B pensamos que sería interesante facer un pequeno estudo destas profesións que ou desapareceron de todo ou ben están a piques de desaparecer.
Entre os oficios perdidos ou en desuso están os de : sereno, cesteiro,choronas (plañideiras),canteiro, zoqueiro, afiador, pregoneiro, ferreiro, colchoneiro, cobrador de autobús, muiñeiro, leiteiro, carboneiro, acomodador de cine, campaneiro, resineiro...
Nesta entrada intentaremos lembrar algún oficio para manter na memoria os que algunha vez foron imprescindibles.

SERENO
O sereno era o encargado de acender as farolas e de vixiar as rúas mentres a noite durase. Tiña as chaves de todos os portais e soía levar unha pequena porra e un silbato.
A figura do sereno existiu en España e en algúns países de Sudamérica.
A súa obriga era recorrer as rúas, anunciar a hora, prestar auxilio a que o necesitara, abrir os portais durante a noite, evitar altercados…
Nos seus inicios o sereno vivía unicamente das donacións dos veciños das vilas onde levaba a cabo o seu traballo, anque progresivamente chegaron a percibir un salario a cargo dos concellos.
En resumo, o sereno foi o encargado da seguridade nocturna de vilas e cidades.
Este oficio perdeuse coa chegada dos porteiros automáticos, anque ultimanamente estase intentando recuperar en varias cidades como Gijón e Murcia.

CESTEIRO

É un oficio artesán , que como todos os practicados polo home e relacionados con obxectos de uso habitual é dos máis antigos da humanidade. Practicamente en todas as civilizacións existen recipientes construídos manualmente con fibras vexetais.
A vida e arte dos cesteiros estivo moi ligada sobe todo na Galicia rural cos labores do campo e as tarefas da pesca. Os materiais empregados son naturais e non están suxeitos a complicados procesos de preparación previa. Estes materiais van desde os silvestres de monte baixo e ribeira como: canas, xunco, vimbio etc. ata as distintas especies de árbores da nosa vexetación, sendo o castiñeiro, o carballo, o salgueiro e o bidueiro os máis empregados.

Para saber máis deste oficio elaboramos unha lista de preguntas para facerllas ao avó de Andrea Fariña, que é cesteiro e vive en Cabana de Bergantiños.

ENTREVISTA A UN CESTEIRO
Con que materiais se poden facer os cestos?
Con vimbio, salguiero, ameneiro, xestas, cordeis de alpacas, trencillas de ouro...
Estes materiais necesitan unha preparación para poder traballalos?
Algúns sí.
Onde se poden atopar estes materiais?
A maioría nas beiras dos ríos.
Que ferramentas necesita un cesteiro?
Un coitelo e un pau.
Canto tempo leva facer un cesto?
Máis ou menos dúas horas.
Para que se utilizan estes cestos?
Para o millo, para as patacas, etc.
Hai actualmente moita demanda de cestos ou xa caeron en desuso?
Agora hai pouca demanda.
A que idade empezou vostede a facer cestos?
Aos cincuenta anos.
Que cualidades diría vostede que hai que ter para ser un bo cesteiro?
Pois sobre todo paciencia.

Do que estamos seguros é de este é un traballo que require ademais de paciencia, moita habilidade e dámoslle as grazas pola súa atención e amabilidade nas súas respostas.
Aquí vai un exemplo dos fermosos cestos que fai o avó de Andrea.

Para rematar buscamos refráns que tiveran algo que ver cos cestos:
• Amor de amos, auga en cestos.
• Ano bisesto, difíciles doce meses para o cesto.
• A amendoeira en xaneiro non chega ao cesto.
• Alábate cesto, que venderte quero.
• O que fai un cesto, fai un cento.
• Ano bisesto, cada cepa nun cesto.
• Ano bisesto, nin cuba nin cesto.
• Ano bisesto, poucos ovos no cesto.

Esperamos que se despertara o interés en vós para saber algo máis sobre outros oficios desaparecidos e estade moi atentos porque os compañeiros e compañeiras de 6ºC e de 6º D van continuar aportando máis información sobre outras profesións que deixaron de existir ou perderon a importancia que tiñan en outro tempo.

Os xornalistas de 5 anos!

2010-04-19T19:24:00.005+02:00

Durante os meses de Novembro e Decembro os nenos e nenas de 5 anos fomos xornalistas.

Cada día un neno ou unha nena era o/a encargado de redactar unha noticia.

Como bos e boas xornalistas, en cada noticia engadimos a data, unha ilustración, a noticia e o nome do/a autor /a.

Esperamos que vos guste!

5_anos_A

5_anos_B

ENTREVISTAS A UHNAS PROFES DO NOSO COLEXIO

2010-04-15T09:48:00.005+02:00

Cando estamos a piques de rematar a nosa andadura polo COLEXIO FOGAR, os rapaces e rapazas de 6ºA ímosvos pasar o resultado dunhas entrevistas que lles fixemos ás nosas titoras: Rosa Mari, Charo, Loli e Maribel. Tamén a Ángeles Pacoret, Ana Rodríguez e a Ana Palacios.
As preguntas que lles fixemos, van sobre a súa vida profesional, e das opinións que teñen da nosa promoción.
Pícanos a curiosidade… Imos ver o que nos din:

Pregunta: Que vos parece a vosa clase?. Estades contentas con ela?
Resposta:Estamos moi contentas, son bos alumnos; pero un pouco faladores
Pregunta. Que nivel académico teñen os vosos alumnos?
Resposta: Teñen moi bo nivel académico, claro que coas titoras que teñen…
Pregunta: Canto tempo levades dando clase?
Resposta: Buf…! Moitísimos anos.
Pregunta: Destes clase noutros colexios?
Resposta: Si, en moitos. Percorremos gran parte de Galicia e algunha de nós estivo en Asturias.
Pregunta: Que é o que menos vos gusta da vosa profesión?
Resposta: Ter que correxir tanto e chamarlles a atención aos alumnos
Pregunta: Destes algunha especialidade aparte de Primaria?
Resposta: Si, xa que na E.X.B. había moitas máis especialidades ca agora : Matemáticas, Lingua, Sociais, Música, Francés, Inglés, etc.
Pregunta: Que tipo de influencia credes que exercedes sobre os vosos alumnos?
Resposta: Esperemos que positiva, gustaríanos que saísen cunha boa formación humana.
Pregunta: Pensades rematar a vosa vida profesional aquí no “Fogar”?
Resposta: Si, aquí estamos moi contentas, onde iamos estar mellor…?

Moitas grazas pola vosa colaboración.

Que ben quedaron! non vos parece?, A verdade é que nos deixaron quedar moi ben.
Aproveitamos tamén para despedirnos, xa que no próximo curso estaremos en Secundaria iniciando unha nova etapa.
Neste Colexio pasamos case toda a nosa vida. Nel xogamos, cantamos, rimos, pelexamos, aprendemos, estudamos, correximos, choramos, molestamos, gañamos, perdemos, bromeamos, comemos, saltamos, enfadámonos, disfrazámonos, entendemos, corremos, saímos, entramos, aprobamos, suspendemos… Todo isto e moito, moito máis fixemos no “NOSO FOGAR” ao que nunca esqueceremos.

(Alumnos e alumnas de 6ºA)

SIGUEN AS VISITAS DE PAPÁS E MAMÁS AO COLEXIO PARA CONTARNOS COUSAS MOI INTERESANTES.

2010-04-13T13:15:00.016+02:00

O mércores 24 de marzo tivemos a visita da mamá de David Pensado para contarnos cousas sobre os cans. Sabe moito deles xa que a súa profesión é perruqueira de animais.
Estivemos moi entretidos descubrindo como os cans máis famosos dos nosos debuxos animados eran modelos de razas reais e vendo fotos de todos eles.
Así enterámonos que a Dama e o Vagabundo son un cocker e un schnauzer; e Nana de Peter Pan é un San Bernardo; Pluto un Bloodhound; Scooby-Doo un Dogo Alemán; Balto un Alaska malamute; Milú o can de Tin-Tin un Fox Terrier…

Case todas esas razas son de cans de caza e cans gardiáns.

OS OSOS E OS PARRULOS QUEREN SER... BOMBEIROS!!

2010-04-11T21:18:00.002+02:00

O xoves 8 de abril, os nenos e nenas de 4 anos do CEIP Fogar, os Osos e os Parrulos coñecemos un dos oficios máis arriscaos dos nosos tempos. Fomos ó PARQUE DE BOMBEIROS DE CARBALLO e da man dos mellores especialistas do mundo coñecimos como é o seu labor e o que temos que facer en caso de perigo. Ademais serviunos para seguir afondando nos oficios dalgúns pais das nosas clases.
Entre as cousas que fixemos podemos destacar que probamos a vestimenta dos bombeiros, botamos auga coas mangueiras para apagar incendios, observamos como unha profe e o noso dire subían na escaleira dos bombeiros a unha altura dun quinto piso, escoitamos como soa o camión cando se apresura a chegar a algunha emerxencia, probamos as máquinas onde fan exercicios para estar sempre en forma e por suposto aprendimos que o número que hai que marcar en caso de emerxencia é o 112.
As nenas e nenos quedamos impresionados coa nosa visita e co cariño dos bombeiros de Carballo e gustaríanos darlles as grazas por portarse tan ben connosco e darnos tantos agasallos e novas aprendizaxes.
Grazas por gastar o voso tempo en ensinar ós máis pequenos e grazas tamén á profe Mª José de Reli por conseguir que foramos.